Η «βορειοανατολική υποπεριοχή» σε αφρικανικό πλαίσιο αναφέρεται συνήθως σε περιοχές όπως η Δέλτα του Νίγερ (Νιγηρία), νότια Λεκάνη Τσαδ, και περιοχή Μπλε Νείλου (Σουδάν/Νότιος Σουδάν)—όλοι πλούσιοι σε υδρογονάνθρακες. Ο πλούσιος σε πετρέλαιο πλούτος γίνεται πρωτεύων οδηγός βίαιων συγκρούσεων για γη και πόρους.
Η εξερεύνηση πετρελαίου απαιτεί απόκτηση γης, συχνά απομακρύνοντας αυτοχθόνες κοινότητες με συνήθη καταστήματα. Κυβερνήσεις και πετρελαιοειδείς (μέσω κοινών επιχειρήσεων) ασφαλίζουν μετοχές, οδηγώντας σε συγκρούσεις μεταξύ τοπικών, κρατικών δυνάμεων ασφαλείας, και εταιρικής ασφάλειας. Η κρίση Ogoni στη Δέλτα του Νίγερ (1990s) είναι κλασικό παράδειγμα.
Έλεγχος πετρελαιωδών εσόδων—ροялτίας, φόρων, τύπων παράγωγης (π.χ. 13% παράγωγης της Νιγηρίας)—τρέφει σύγκρουση μεταξύ:
Κάψιμο φακέλου, διαρροές πετρελαίου, ρήξη αγωγών, και καταστροφή μανταλοβιών καταστρέφουν γεωργικές και αλιευτικές διαβιώσεις. Κοινότητες διαμαρτύρονται· εταιρείες και κράτη απαντούν με βία. Η έκθεση UNEP Ogoniland (2011) καταγράφει καταστροφική ρύπανση.
Οι πετρελαιοειδείς ενοικία ενισχύουν δίκτυα προστασίας, εξασθενούν θεσμούς, και χρηματοδοτούν μιλίτσες. Η «πετρελοπολιτική» υπορρέει την οφειλητικότητα, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την ισορροπημένη διανομή γης και εσόδων.
Διαφανής διαχείριση εσόδων (EITI), δωρεάν προηγούμενη ενημερωμένη συναίνεση (FPIC) για κοινότητες, περιβαλλοντική αποκατάσταση, και οικονομική ποικιλιομορφία είναι ζωτικής σημασίας αλλά πολιτικά δύσκολα.
