Η άντλιαση του εδάφους—κατακόρυφη άνοδος της γηινής φλοίδας—αφήνει χαρακτηριστικά γεωλογικά δακτυλογραφήματα. Οι γεωλόγοι διαβάζουν αυτά τα σημάδια για να ανακατασκευάσουν τεκτονικές ιστορίες, να αξιολογήσουν σεισμικούς κινδύνους, και να κατανοήσουν την ακτογενή εξέλιξη. Εδώ είναι οι πιο διαγνωστικοί δείκτες, από αρχαία απολίθωμα έως σύγχρονο GPS.
Πλάγιες, βηματικές πλατφόρμες παράλληλα ακτογραμμές, στηριγμένες από απολιθωμένα κατακρήμνους, σημαίνουν πρώην ακτογραμμές. Κάθε τάρασσα αποτελείται από θαλάσσια ιλύματα (άμμος, χαλίκι, κοχύλια) κατατεθειμένα επί επιπέδου θαλάσσης, μετά ανυψωμένα πέρα από το φτάσιμο των κυμάτων. Σειρές ταράτσων (π.χ. ακτή Καλιφόρνιας, Νέα Ζηλανδία) καταγράφουν εκφραστικές άντλιες.
Η εύρεση κοχυλιών, κοραλλιών, φοραμινιφέρων, ή κητειακών οστών μακριά στην ηπειρωτική ή στην κορυφή βουνών είναι αμφίβολη απόδειξη ότι η πέτρα ήταν κάποτε θαλάσσιο δάσος. Ο ασβεστόλιθος της κορυφής των Ιμαλαίων περιέχει Ορδοβικιακά απολίθωμα—απόδειξη ~9 χλμ άντλιασης από τότε που έκλεισε η Θέτις Ωκεανός.
Όσο η γη ανεβαίνει, τα ποτάμια κόβουν προς τα κάτω, εγκαταλείποντας λιμνικές πεδιάδες ως ζευγάρια ή ανισοζυγές τάρασσες. Εντομωμένοι μεάνδροι (π.χ. Grand Canyon, Πλάτος Κολοράντο) δείχνουν ένα ποτάμι να διατηρεί τη ροή του ενώ η γη ανεβαίνει κάτω από αυτό.
Πλατυκορύφωτα βουνά με ανθεκτική πέτρα (mesas, buttes) ή ασύμμετρες οροσειρές (cuestas) συχνά αντιπροσωπεύουν διαιρεμένα πλάτος. Το υψόμετρό τους σχετικά με τις περιβάλλοντος πεδιάδες δείχνει καθαρή άντλιαση από τότε που σχηματίστηκε το περιφερειακό επίπεδο.
Οι κοραλλιογενείς ρίφες αναπτύσσονται μόνο σε ρηχή, φωτεινή θάλασσα. Εμφανισμένα ατόλλια (π.χ. Νιούε, Νησί هندرسον) και ανυψωμένες ρίφες τάρασσες (Μπαρμπάντος, Παπούα Νέα Γουινέα) αποδεικνύουν ότι ο ωκεανός βράχος ανεβαίνει—ή το επίπεδο της θάλασσας πέφτει—από δέκατα έως εκατοντάδες μέτρα.
Οριζόντια ιλιδωτικά στρώματα που μεταμορφώνονται σε αντικλίνες, συγκλίνες, ή απότομα κλιμακόμενα στρώματα σηματοδοτούν συντομή φλοίδας και κατακόρυφη κίνηση. Ο βαθμός κλίσης συσχετίζεται με μέγεθος άντλιασης σε ορογενητικές ζώνες.
Η άντλιαση διαταράσσει ποταμιακά δίκτυα: κλοπή ροής, καταρράκτες σε knickpoints, antecedent vs. superposed ροές. Η κοιλιάδα του Κολοράντο είναι κλασική αντίδραση στην άντλιαση του Πλάτους Κολοράντο.
Απότομες, γραμμικές κλίσεις παράλληλα ενεργών σφαλμάτων (π.χ. Σφάλμα Wasatch, Γιούτα; Σφάλμα Τέτον, Γουομίγκ) είναι φρέσκα στοιχεία σεισμικής άντλιασης. Ύψος κατακρήμνου και ανάπτυξη εδάφους υποδεικνύουν διαστήματα επανάληψης.
Σύγχρονα Παγκόσμια Συστήματα Δορυφορικής Πλοήγησης (GNSS) εντοπίζουν χιλιοστομετρικές-κατά-έτος κατακόρυφες κινήσεις. InSAR (δορυφορική interferometρία radar) χαρτογραφεί ευρείς μοτίβα άντλιασης/κατάδυσης (π.χ. καлдέρα Γελουστόν, Campi Flegrei).
Κατακλυσμένες λιμένες (Αλεξάνδρεια, Βαΐες) ή ανυψωμένα ρωμαϊκά ψαροταμίες (piscinae) παρέχουν εκατονταετισμένα αξιολογητικά σημεία. Αντίθετα, ανυψωμένες νεολιθικές ακτογραμμές στη Σκανδιναβία καταγράφουν post-glacial rebound (~1 χλμ/έτος).
Οι μηχανισμοί άντλιασης ποικίλλουν: τεκτονική σύγκρουση (Ιμαλάια), ισοστατική ανάκαμψη (Φεννοσκανδία), πλωτικότητα μανδύα (Πλάτος Κολοράντο), ή ηφαιστειακή φούσκα. Καμία ενδεδειγμένη δείκτης δεν επαρκεί· η σύγκλιση πολλαπλών γραμμών απόδειξης χτίζει μια ισχυρή ιστορία άντλιασης.
