Πότε η Ισπανία ανέπτυξε ισχυρή κεντρική κυβέρνηση; 18ος αιώνας, Βουρβονικές Μεταρρυθμίσεις

Η Ισπανία έλειπε ισχυρή κεντρική κυβέρνηση μέχρι τον 18ο αιώνα.

Προ-1700: Σύνθετη Μοναρχία

• Αυτοκρατορία Χάμπουργκ (1516–1700): Στέμματα Καστιλίας, Αραγώνα, Ναβάρρας, Πορτογαλίας (1580–1640), Νεαπόλεως, Σικελίας, Μιλάν, Κατωχовых, Αμερικής — καθένα με δικούς νόμους (φουέρος), Κόρτες, φορολογικά συστήματα, γλώσσες.
• Βασιλιάς κυβερνούσε μέσω συμβούλιων (Συμβούλιο Καστιλίας, Αραγώνα, Ινδιών, κ.ά.) — διαπραγματεύονταν με τοπικές ελίτ.
• Ασθενής φορολογική-στρατιωτική ικανότητα· επαναλαμβανόμενες χρεοκοπίες· επαναστάσεις (Καταλονία 1640, Πορτογαλία 1640, Νεάπολη 1647).

1700–1714: Πόλεμος Ισπανικής Διαδοχής

Βουρβών Φίλιππος Ε' (εγγονός Λουδοβίκου Δ') κερδίζει θρόνο· Αυστρία παίρνει Ισπανικά Κατωχových/Ιταλία.

Βουρβονικές Μεταρρυθμίσεις (1707–1788)

• Διατάγματα Nueva Planta (1707–1716): Κατάργηση φουέρων Αραγώνα/Καταλωνίας/Βαλεντίας/Μαγιόρκας· επιβολή καστιλιανικών νόμων, γλώσσας, διοίκησης.
• Intendants (1718+): Βασιλικοί λειτουργοί που παράκαμπταν τοπικές ελίτ για φόρους, δικαστήρια, στρατό.
• Κεντρικά υπουργεία: Εξωτερικών, Πολέμου, Ναυτικού, Ινδιών, Οικονομικών (1714+).
• Στρατιωτική μεταρρύθμιση: Τάγματα, αξιωματικό σώμα, στρατώνες.
• Οικονομικές: Ελεύθερο εμπόριο εντός αυτοκρατορίας (1765, 1778), αναβίωση μεταλλείων, γεωργικές εταιρείες.

Αποτέλεσμα

Μέχρι τον Κάρολο Γ' (1759–88), η Ισπανία ήταν κεντροποιημένο απόλυτο κράτος με ομοιομορφική διοίκηση — επιτρέποντας μεταγενεστέρους φιλελεύθερους/συνταγματικούς αγώνες (Συνταγματάσιο Καδίζ 1812).