Περίπου 33% της χερσαίας επιφάνειας της Γης — περίπου ένα τρίτο — μπορεί να ταξινομηθεί ως ανάπονο για μόνιμη ανθρώπινη εγκατάσταση και εντατική γεωργία. Αυτό δεν σημαίνει "άβιο", αλλά περιβάλλοντα όπου φυσιολογικά όρια, έλλειψη πόρων, ή ακραίες συνθήκες εμποδίζουν συνεχή πυκνή κατοίκηση χωρίς τεράστιες τεχνολογικές εισροές.
Υπερ-ξηρές (<50 mm βροχή/έτος) και ξηρές (50–250 mm) ζώνες: Σαχάρα, Αραβική, Γκόμπι, Ατακάμα, Ναμίβ, Αυστραλιανή Έρημος, Chihuahuan, Great Basin. Περιορισμένο νερό, ακραίες θερμοκρασίες, σπάνια βλάστηση.
Αρκτική τούνδρα: Παγετωνας, μικρό growing season, χαμηλή ηλιακή γωνία (Αλάσκα, Καναδάς, Γροιλανδία, Σκανδιναβία, Σιβηρία).
Ανταρκτική: Παγετώνας (98% καλυμμένη), πιο κρύα/ξηρά/ανεμώδης ηπειρος· καμία μόνιμη κατοίκηση.
Πάνω από ~4.500–5.000 μ.: Ιμαλάγια, Άνδες, Rocky Mountains, Άλπεις, Καύκασος, Ανατολικά βουνά Αφρικής. Υποξία, κρύο, UV ακτινοβολία, ασταθές έδαφος, καμία γεωργία.
Οι ανάπονες γη συγκεντρώνονται σε:
• Υποτροπικές ζώνες υψηλής πίεσης (έρημοι)
• Υψηλά πλάτη (τούνδρα, παγετώνες)
• Υψηλά υψόμετρα (βουνά)
• Rain shadows (υποβετής μεγάλων κατευθύνσεων)
Τα υπόλοιπα ~67% — μεσόγειος, υποτροπικές, και τροπικές ζώνες με επαρκές νερό και growing seasons — φιλοξενεί σχεδόν όλη τη γεωργία, πόλεις, και 95%+ της ανθρωπότητας. Η κατανόηση του ανάπονου τρίτου είναι κρίσιμη για διατήρηση, προσαρμογή κλίματος, και σεβασμό πλανητικών ορίων.