Η αρχαία πόλη της Πομπηίας βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη της Νάπολης στη νότια Καμπανία της Ιταλίας. Ένα ξενοδοχειακό σαν πόλη για τους Ρωμαίους, η Πομπηία της τέλειας 1ης αιώνας ήταν γεμάτη αγορές, τουριστικά καταστήματα, λουκέτα, ξενοδοχεία, βίλες και άλλες δομές και ανέσεις που τώρα συνδέουμε με πιο προχωρημένη σύγχρονη ζωή. Έκπληκτα διατηρημένη μετά την κάλυψη υπό την παχύ λαύρα της τεράστιας έκρηξης του Βεζούβιου το 79 μ.Χ., έχουμε μάθει πολλά για τη ζωή σε αυτή την ιστορική πόλη.
Οι άνθρωποι της αρχαίας Ρώμης ηρεμούσαν από όλες τις μορφές ψυχαγωγίας, χτίζοντας θέατρα και αρένες μεγάλα και μικρά για τα μυριάδικα τους γεγονότα. Επειδή η αρχαία Πομπηία ήταν ένα δημοφιλές μέρος διακοπών, δεν ήταν διαφορετική, και στην πραγματικότητα στεγάστηκε το πρώτο μόνιμο πετρίνο αμφιθέατρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Χτισμένο μετά το 70 π.Χ., και ύποπτο να χρηματοδοτήθηκε ιδιωτικά, το αμφιθέατρο της Πομπηίας με χωρητικότητα 20.000 καθεδρών είναι πιθανώς το πρώτο του σχεδίου, το οποίου ελλειπτικό σχήμα και κλιμακωμένες καθεδρές χτίζονται ακόμα και σήμερα. Οι σύγχρονοι επισκέπτες μπορούν να περπατήσουν ελεύθερα γύρω από την πετρινή δομή — ακόμη να αναρρίχουν τους αρχαία σκαλοπάτιους βήματα και να καθίσουν στις ίδιες καθεδρές με αυτούς που κάνατε χιλιάδες χρόνια πριν.
Το δεύτερο μεγαλύτερο χώρο εκδηλώσεων της Πομπηίας είναι το Μεγάλο Θέατρο, ή Grand Teatro. Διαθέτοντας χώρο για περίπου 5.000 θεατές, αυτό το ανοιχτό θέατρο ήταν σπίτι κυρίως ζωντανών παραστάσεων κωμωδιών και τραγωδιών. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο συμπληρώνει τις ανεπαρκείσεις του εδάφους, και το φυσικό φόντο του τοιχωμάτων θέατρου χρησιμοποιούνταν συχνά ως σκηνή για τις σκηνικές παραστάσεις. Οι κάθισμα στο Μεγάλο Θέατρο συνίστατο από τρία τμήματα, χωρισμένα ανά τάξη και κοινωνική ιεραρχία. Υπάρχει ακόμα μια μικρή στοάβεράντα στην πλευρά του θέατρου όπου πιστεύεται ότι οι θεατές μπορούσαν να συγκεντρωθούν κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων.
Το μικρό θέατρο της Πομπηίας, ή ωδείον, είναι εξαιρετικά καλά διατηρημένο. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του είναι η ικανότητα των 1.000 περίπου καθεδρών του να καλυφθούν μόνιμα, επιτρέποντας στους θεατές στο ωδείον να παρακολουθούν παραστάσεις, μουσικά γεγονότα ή μιμικές παραστάσεις (το μόνο είδος παράστασης που χάριζε στις γυναίκες το δικαίωμα να παρακολουθήσουν) σε μια καύσωνα μέρα κάτω από την ανακούφιση της σκιάς. Αυτό το θέατρο είναι διαμορφωμένο σε κλασικό ελληνικό στυλ, και σχεδιάστηκε επίσης να λειτουργεί με την φυσική κλίση του εδάφους κάτω από αυτό.
Τα ερείπια του αμφιθέατρου της Πομπηίας έμειναν σιωπηλά με τη σκηνή και τις καθεδρές του κενές για περισσότερες από 2.000 χρόνια πριν δει άλλη παράσταση. τον Οκτώβριο του 1971, η ροκ μπάντα Πίνκ Φλόυντ φόρτωσε το εξοπλισμό της, συνδέθηκε σε γεννήτριες και ροκάρει τα ερείπια με τρία τραγούδια για το άλμπουμ της, «Live at Pompeii». Αν και δεν было κοινό και οι καθεδρές παρέμειναν κενές, τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν τόσο σε ήχο όσο και σε βίντεο, και τελικά μοιράστηκαν με χιλιάδες φίλους σε όλο τον κόσμο.
