Οι λευκοί πελαργοί, που αναφέρονται επίσης ως ευρωπαϊκοί λευκοί πελαργοί, ζουν στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Ένας μικρός πληθυσμός λευκών πελαργών ζει επίσης κοντά στην Επαρχία Κέιπ, Νότια Αφρική, στο ακραίο νότιο τμήμα της Αφρικής. Τα μεγάλα λευκά πουλιά συχνά φωλιάζουν στην κορυφή των στεγών στην Ευρώπη, με γενιές των πουλιών να επιστρέφουν στα ίδια φωλιά χρόνο μετά χρόνο.
Οι λευκοί πελαργοί μεγαλώνουν περισσότερο από 3 πόδια ύψους με μακρά λαιμά και γυμνά κόκκινα πόδια. Οι οξείς κόκκινοι ραμφοί τους τους κάνουν εύκολο να ταυτιστούν. Το σώμα του πελαργού αποτελείται κυρίως από λευκά φτερά, εκτός από τα φτερά των φτερών που φαίνονται μαύρα με λίγο μωβ και πράσινο φαινόμενο χρώμα. Και τα αρσενικά και τα θηλυκά πελαργοί φαίνονται όμοια, αν και τα αρσενικά μεγαλώνουν ελαφρώς μεγαλύτερα. Οι νεογνοί λευκοί πελαργοί φαίνονται κάπως διαφορετικοί με καφέ πόδια και μαύρους ραμφούς που γίνονται κόκκινοι καθώς μεγαλώνουν.
Τα πουλιά μετανάστευση σε διάφορα μέρη για να βρουν θερμότερο κλίμα κατά τον χειμώνα και πολλά πετάνε σε τροπικά μέρη της Αφρικής. Οι πελαργοί δεν αρέσει να διασχίζουν μεγάλες υδάτινες επιφάνειες γιατί οι θερμικές αέριες ροές στα οποία βασίζονται για να πετάνε δεν τους βοηθούν πάνω στο νερό. Αντ' αυτού, τα πουλιά από τον ευρωπαϊκό πληθυσμό διασχίζουν τη Μεσόγειο Θάλασσα στη Στενή της Γιβραλτάρ, ή πετάνε μέσω της Μέσης Ανατολής για να κυκλώσουν γύρω από το νερό. Οι υπόλοιποι πελαργοί περνούν τον χειμώνα στην Ινδία.
Κατά τη μετανάστευση, φάλαγγες πελαργών μπορεί να βασίζονται σε αφθονές πηγές τροφής σε μια συγκεκριμένη περιοχή, με δέκα χιλιάδες πουλιά να προσγειώνονται σε ένα σημείο. Σύμφωνα με το Smithsonial Εθνικό Ζωολογικό Πάρκο, 100.000 πελαργοί εμφανίστηκαν στην Τανζανία σε μια περιοχή 15 μιλίων μήκους για να φάνε σκλήρους που μολύνουν σοβαρά την περιοχή. Οι πελαργοί τρώνε επίσης έντομα, βάτραχους, ψάρια, μαλάκια και γονίδια βάτραχων. Τα πουλιά τρώνε επίσης θήραμα όπως φίδια, σαύρες, νεογνά πουλιά από φωλιές στο έδαφος και γαστροπόδες.
Οι λευκοί πελαργοί χρησιμοποιούν λίγη φωνητική επικοινωνία. Αντ' αυτού, βασίζονται σε ποικίλους θορύβους κρουσίματος ραμφού. Μερικές φορές τα πουλιά κάνουν έναν ήχο που ακούγεται παρόμοιος με πυροβολισμό μηχανής όταν οι ανώτεροι και κατώτεροι ραμφοί τους κρουστούν γρήγορα μεταξύ τους. Μόλις το αρσενικό και το θηλυκό μεγαλώσουν τα μικρά τους, περνούν το υπόλοιπο του χρόνου μόνος τους.
Κατά τη περίοδο αναπαραγωγής, οι λευκοί πελαργοί φωλιάζουν αρκετά κοντά μεταξύ τους σε μικρές οικίες. Στην Ισπανία, μια στέγη περιείχε εννέα ζεύγη φωλιάζοντας πελαργούς, σύμφωνα με το Smithsonial Εθνικό Ζωολογικό Πάρκο. Τα αρσενικά επιστρέφουν πρώτα στις τοποθεσίες φωλιάς, μετά χρησιμοποιούν διάφορες εμφανίσεις για να προσελκύσουν ένα θηλυκό. Το φωλιά αποτελείται από ένα όγκωδες συνθέματα κλαδιών και χόρτων καθώς και αντικειμένων ανθρωπογενών συμπεριλαμβανομένων χαρτιών και ρούχων. Ακόμα και αν οι πελαργοί χρησιμοποιούν παλιά φωλιά, συνήθως προσθέτουν νέο υλικό. Το θηλυκό τέλει ωθεί τρία έως πέντέ αυγά, και και οι δύο γονείς βοηθούν να ιンキουβάσουν τα αυγά. Μόλις τα κουκουβάγια γεννηθούν, παίρνει οκτώ έως εννιά εβδομάδες για να φύγουν από το φωλιά για πρώτη φορά.
