Ιταλική Ένωση και Αυστριακή Αυτοκρατορία: Ένας Παράγοντας Πολλοί

Ιστορική Σχέση με Νюάνς

Το Ρισορτζιμέντο (1815–1871) απέσπασε από την Αυστρία τη Λομβαρδία (1859) και τη Βενετία (1866), αλλά δεν ήταν η πρωτεύουσα αιτία της αύστριακης υποχώρησης. Το ослаβление της αυτοκρατορίας προήλθε από σύγκλιση δομικών πιέσεων.

Κύριοι Οδηγοί Αυστριακής Υποχώρησης

1. Πολυεθνικός Εθνικισμός: Ουγγροί, Τσέχοι, Σλοβάκοι, Πολωνοί, Ρουμανοί, Κροάτες, Σέρβοι, Ιταλοί ζήτησαν αυτονομία. Οι επαναστάσεις 1848, η Συμφωνία 1867 (διπλό βασίλειο) ικανοποίησαν μόνο τους Ουγγρούς.
2. Οικονομική Στάση: Αργή βιομηχανικοποίηση, τελωνειακά φράγματα, χρέος από πολέμους, ρήξη βourse Βιέννης 1873.
3. Στρατιωτικές Ήττες: 1859 Σολφέρινο (γαλλία/Σαρδινία), 1866 Κονγκραντς (Προύσσια) — απώλεια Λομβαρδίας, Βενετίας, γερμανικής ηγεμονίας.
4. Διπλωματική Ισολاسیون: Ιερά Συμμαχία εξαφανίστηκε· Ρωσία αποξενώθηκε από νευραλγία Κριμαϊκού Πολέμου· Προύσσια κυρίαρχησε στη Γερμανία.
5. Συνταγματική Σκληρότητα: Αδυναμία μεταρρύθμισης σε ομοσπονδιακό κράτος· η συμφωνία 1867 πάγωσε τον διπλωματισμό.

Ρόλος Ιταλίας

Οι ιταλικοί πόλεμοι (1848, 1859, 1866) ήταν συμπτώματα και επιταχυντές της αύστριακης αδυναμίας, όχι η ρίζα αιτίας. Τα ιταλικά εκτάσεις της Αυστρίας ήταν περιφερειακά· η πυρήνινη κρίση ήταν εσωτερική νομιμότητα και αντιπαλότητα Μεγάλων Δυνάμεων.

Τελική διάλυση

Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (1914–18) έδωσε το coup de grâce. Η αυτοκρατορία εξαφανίστηκε το 1918, παρχώντας Αυστρία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία και εδάφη στην Ιταλία, Πολωνία, Ρουμανία.