Η μετάβαση από την άκρη μιας ήπειρου στο βαθύ ωκεανικό πάτωμα περιλαμβάνει διάφορα διακριτά ζώνες, καθένα διαμορφωμένο από γεωλογία και ιξωδικές διαδικασίες:
Εκτείνεται από την ακτογραμμή έως την αλλαγή πλάτους (συνήθως 100–200 m βάθος). Αυτή η ήπια κλιμάκωση, υποβρύχια πλατφόρμα έχει μέσο βάθος 130 m (427 ft) και ποικίλλει από λίγα χιλιόμετρα έως εκατοντάδες χιλιόμετρα πλάτος. Είναι καλυμμένη από ιξώδες που διεγέρθηκαν από την ήπειρο και επαναδιαμορφώθηκαν από κύματα και ρεύματα. Η πλάτη είναι βιολογικά πλούσια—υποστηρίζει αλιεία, κοραλλιογενείς ραχίες, και το μεγαλύτερο μέρος της θαλάσσιης παραγωγής πετρελαίου/αερίου.
Η απότομη κλίση (2–5° κλίση) που συνδέει την πλάτη με το βαθύ ωκεανικό πάτωμα. Συχνά φραγμένη από υποθαλάσσιες φαράγγια που κολλώνται από ρεύματα κατακλυσμού (υποβρύχιες καταιγίδες ιξώδους). Τα ιξώδη εδώ είναι εύθραυστα σε υποβρύχιες κατέρρευσης και φθορές.
Ένα πιο ήπιο αποστρώματα φάρεμα στη βάση της πλάγιας, διαμορφωμένο από συγκεντρωμένα ταurbιδιτε αποθέματα από συστήματα φαράγγιων. Συγχωνεύεται σταδιακά στην αβυσσαλή πεδιάδα.
Το płaski, ιξωδές καλυμμένο βαθύ ωκεανικό πάτωμα στα 4.000–6.000 m (13.000–20.000 ft) βάθος. Καλύπτει >50% της επιφάνειας της Γης. Λεπτά πελάγικα ιξώδη (πηλός, βιογενή μούχλα) καλύπτουν αρχαία τοπογραφία. Παρά την εξτρέμ πίεση και σκοτάδι, φιλοξενεί ποικίλες μικροβιακές και μακροφαινόμενες κοινότητες.
Βαθείες, στενές φαράγγια που διαμορφώνονται από υποδύση της μίας τεκτονικής πλάκας κάτω από την άλλη. Η Φαράγγια Μαριάνα (Ειρηνικός) φτάνει 10.902 m (35.774 ft)—το βαθύτερο σημείο της Γης. Οι φαράγγιες είναι τόποι έντονης σεισμικής και ηφαιστειακής δραστηριότητας.
Μαζί, αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούν την παθητική ή ενεργητική ηπειρωτική περιφέρεια, καταγράφοντας τη δυναμική αλληλεπίδραση τεκτονικής, ιξώδευσης και επιπέδου θάλασσας μέσα στο γεωλογικό χρόνο.
