Η κυριαρχία της Προύσιας στην Ενωμένη Γερμανία του 1871 δεν ήταν τυχαία—χτίστηκε σε ένα αιώνα δομικών πλεονεκτημάτων που ο Οττό φον Μπισμάρκ εκμεταλλεύτηκε με μαέστρωση.
Το Προυσιανό Στρατό, μεταρρυθμισμένο από Σχαρνχόρστ/Γναϊσεναου (μετά το 1806) και αργότερα Ρον/Μολτκέ, εισήγαγε το σύστημα γενικού προσωπικού, καθολική συνδρομή, βελόνη πριονιού και σιδηροδρομική κινητοποίηση. Νίκες το 1864 (Δανία), 1866 (Αυστρία), 1870–71 (Γαλλία) αποδείξαν την ανωτερότητά του.
Ο Zollverein (Ένωση Τελωνείων, 1834) έδωσε στην Προύσια οικονομική ηγεμονία στη βόρεια Γερμανία. Οι άνθρακες/σίδηρος της Ρούρ και Σάρ προώθησαν ταχεία βιομηχανικοποίηση (Κρουπ, Μπόρσιγκ, Σιμένς). Το 1870, η Προύσια παρήγαγε το πλείστον από τον άνθρακα, τον χάλυβα και τον σιδηροδρομικό εξοπλισμό της Γερμανίας.
Ο «Σιδήρου Καγκελάριος» οργάνωσε την ένωση μέσω Realpolitik: πολέμους, συμμαχίες και το σύνταγμα της Βόρειας Γερμανικής Ενωσης του 1867 (που έγινε το Σύνταγμα της Αυτοκρατορίας του 1871). Η Προύσια κατέχτηκε την προέδρια, ελέγχει το Bundesrat και διοίκει τον στρατό.
Η Προύσια συνείχε ~60% της επικράτειας και του πληθυσμού. Τα 24 εκατ. άνθρωποι (από 41 εκατ. σύνολο) και η έκταση από το Ράιν έως τη Ρωσία την έκαναν τον γεωγραφικό πυρήνα.
Μια αξιοκρατική γραμματεία, επαγγελματική δικαιοσύνη και τυποποιημένη εκπαίδευση (μοντέλο Χούμπολτ) δημιούργησαν ικανότητα κράτους που έλειπε από άλλες γερμανικές πολιτείας.
Προυσιακές αξίες—πειθαρχία, καθήκον, υπακοή, προτεσταντική ηθική εργασίας—έγιναν το πρότυπο για τη «γερμανική» ταυτότητα, ενισχυόμενη από το πανεπιστημιακό σύστημα και το αδελφικό σώμα.
Η Προύσια δεν απλώς μπήκε στη Γερμανία· ΉΤΑΝ η μηχανή που την χτίσε, και η Αυτοκρατορία ήταν ουσιαστικά μια προυσιακά ηγούμενη ομοσπονδία.
