Το Φρανκφούρτη Εθνικό Συνέδριο (1848–49) απέτυχε να ενώσει τη Γερμανία λόγω βαθιών διχάσεων:
Οι αντιπρόσωποι καλύπτουν φιλελεύθερους, συντηρητικούς, ριζοσπαστές—δεν υπήρχε κοινή όραση για το μέλλον της Γερμανίας.
Οι αντιπρόσωποι έδιναν προτεραιότητα στα συμβατικά τους κράτη (Προύσση, Αυστρία, Βαυαρία) παρά σε ενωμένη χώρα.
Πολλοί έλειπαν κοινοβουλευτική δεξιότητα, οδηγώντας σε διαδικαστικό αδιέξοδο.
Οι μέτριοι διστάζουν να υποστηρίξουν θριαμβευτικές μεταρρυθμίσεις, φοβούμενοι κοινωνική αναταραχή.
Αυστρία και Προύσση χειραγώγησαν τις διαδικασίες για να προστατεύσουν την κυριαρχία τους.
Συνταγματικοί μοναρχικοί vs. δημοκρατικοί δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στη μορφή κυβέρνησης.
Κανένα προσωπικότητα δεν είχε αρκετή εκτίμηση για να γειώσει τα κόμματα.
Το Κοινοβούλιο διαλύθηκε χωρίς να πετύχει την ένωση· η Γερμανία ενώθηκε αργότερα υπό ηγεσία Προύσσης (1871).
