Οικονομικές Ρίζες Τοταλιταρισμού στην Ευρώπη και Ασία

Η άνοδος τοταλιταριών καθεστώτων στη Γερμανία, Ιταλία, Σοβιετική Ένωση, Ιαπωνία και αλλούдобλήθηκε από σοβαρές οικονομικές κρίσεις που έσπασαν την πίστη στη φιλελεύθερη δημοκρατία και τις ελεύθερες αγορές.

Βασικοί Οικονομικοί Οδηγητές

• Μεγάλη Κρίση (1929–): Καταστροφική ανεργία, φτώχεια, και απογοήτευση δημιούργησαν ζήτηση ριζοσπαστικών λύσεων.
• Υπερπληθυσμός & Καταστροφή Νόμισμα: (π.χ., Βάϊμαρ Γερμανία 1923) Εξαφάνισε μεσοκλασικές αποταμιεύσεις, γεννώντας μίσος.
• Ακραία Ανισότητα: Πλούτος συγκεντρωμένος σε μικρές ελίτ· μάζες βρισκόταν στην αναπηρία.
• Προτεκτιονισμός & Οικονομικός Εθνικισμός: Σμούτ-Χόουλη, αυτοκρατορικά συστήματα προτίμησης διασπάσαν τον παγκόσμιο εμπόριο, οξύνοντας τον ανταγωνισμό πόρων.
• Τεράστιες Στρατιωτικές Δαπάνες: Αποδέσμευσαν πόρους από κοινωνικές ανάγκες· δημιούργησαν στρατιωτικοποιημένες οικονομίες.
• Πολεμικά Χρέη & Ισοτιμίες: Καταστρεπτικά χρέη (Βερσαλλίες) παράλυσαν την ανάκαμψη.
• Πολιτική Αστάθεια: Οικονομικός χάος ενervation demokratικές θεσμούς, επιτρέποντας πραξικοπηματικά ή αὐταρχικά εκλογικά αποτελέσματα.
• Εκμετάλλευση Προπαγάνδας: Τα καθεστώτα βάλαν τη βάρβαρα μειονότητες/ξένους για τον οικονομικό πόνο, υπόσχονται γρήγορες λύσεις.
• Αναγκαστική Βιομηχανοποίηση: (ΕΣΣΔ) Ταχύς αυξητισμός μέσω κρατικού σχεδιασμού, αλλά με φρικτικό ανθρώπινο κόστος (συλλογισμός, Γουλάγκ).
• Κρατικό Μονόπωλο Οικονομίας: Κατέστρεψαν ιδιωτική επιχείρηση, κεντροποιήσανε τον έλεγχο.
• Αγροτικές Κρίσεις: Ξηρασίες, παράσιτα, αποτυχίες συλλογισμού βάθυναν την αγροτική θλίψη.
• Απουσία Κοινωνικών Δικτύων Ασφαλείας: Καμία ανεργική ασφάλεια, συντάξεις, ή υγειονομική περίθαλψη άφησαν τους πολίτες ευάλωτους.
• Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Πτώση: Η πτώση του 1929 εξαπλώθηκε παγκοσμίως, συγχρονίζοντας τις κρίσεις.

Αυτές οι συνθήκες επέτρεψαν στους δημαγωγούς να προσφέρουν «ψωμί και τάξη» με την τιμή της ελευθερίας, ξεκινώντας τα πιο σκοτεινά κεφάλαια του 20ου αιώνα.