Οι νόμιμες εργατικές ενώσεις προήλθαν από την πολιτική ταραχή της Μεξικανικής Επανάστασης του 1910. Αυτοί οι νέοι οργανισμοί были ενσωματωτικοί στην εκλογή των πρώτων εργατικών νόμων που εγγυώνται βασικά δικαιώματα στους μαξικανικούς εργαζόμενους. Ο Ομοσπονδιακός Νόμος Εργασίας στην τρέχουσα του μορφή, από το 1970, θεσμοθέτησε επιπλέον δικαιώματα σε αμοιβές διακοπών, φροντίδα υγείας και οκτώωρη εργάσιμη ημέρα. Ως εργοδότης στη Μεξικό, πρέπει να είστε ενήμεροι για τον νόμο και να συμμορφώνεστε με όλες τις απαιτήσεις του.
Η κανονική εβδομάδα εργασίας στη Μεξικό αποτελείται από εξήμερη εργασία, οκτώ ώρες την ημέρα, συνολικά 48 ώρες πραγματικής εργασίας κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Η έβδομη ημέρα της εβδομάδας, συνήθως η Κυριακή, είναι płatη ημέρα ανάπαυσης. Γενικά, οι εργαζόμενοι πληρώνονται καθεβδομαδιαίτερα, αλλά οι ώρες που εργάστηκαν στην πραγματικότητα υπολογίζονται ακόμα για να καθοριστεί αν οφείλεται υπερωριακή εργασία. Οι μέγιστες ώρες που οι εργαζόμενοι μπορούν να εργαστούν σε μια μέρα εξαρτάται από το αν είναι στην ημερήσια βάρδια (οκτώ ώρες), νυχτερινή βάρδια (επτά ώρες) ή μικτή βάρδια (7 ½ ώρες). Οι εργαζόμενοι που εργάζονται μεγαλύτερες βάρδιες, πρέπει να πληρώνονται υπερωριακά.
Η υπερωριακή εργασία, ή οτιδήποτε περισσότερο από μια επτά- έως οκτώωρη ημέρα ή μια 48ωρη εβδομάδα, περιορίζεται σε εννέα ώρες την εβδομάδα ή τρείς ώρες την ημέρα, πληρωμένη με διπλή αμοιβή. Οι εργαζόμενοι που εργάζονται πάνω από αυτό το όριο πρέπει να πληρώνονται τριπλή αμοιβή. Το Μεξικό έχει επίσης επτά υποχρεωτικές płatές αργίες: 1 Ιαν (Πρωτοχρονιά), 5 Φεβ (Ημέρα Συντάγματος), 21 Μαρ (Γενέθλια Τζουάρες), 1 Μάι (Ημέρα Εργασίας), 16 Σεπ (Ημέρα Ανεξαρτησίας), 20 Νοε (Ημέρα Επανάστασης), 25 Δεκ (Χριστούγεννα). Οι συμβάσεις εργαζομένων περιλαμβάνουν δύο επιπλέον płatές αργίες. Κάθε εξέ χρόνια, 1 Δεκ, ή Ημέρα Εγκαθίδρυσης, είναι płatή ομοσπονδιακή αργία.
Το ελάχιστο μισθό στο Μεξικό υπαγορεύεται από περιοχή. Αυτό τοποθετεί τη Ζώνη Α, ή Πόλη του Μεξικού και περιφέρειες, σε 57,46 πέσο την ημέρα, και τη Ζώνη Β, που περιλαμβάνει τη Μοντερέι και Γουαδαλαχάρα, σε 55,84 πέσο. Το μισθό για τη Ζώνη Γ, που πληρώνεται στα μικρότερα πόλεις, ανήλθε σε 54,47 πέσο από 51,95 πέσο. Οι περισσότεροι μισθοί καθορίζονται σε πολλαπλάσια του ελάχιστου μισθού, οπότε οι ετήσιες αύξησεις επηρεάζουν όλους τους μισθούς.
Οι εργαζόμενοι δικαιούνται σε όχι λιγότερο από έξι ημέρες διακοπές το χρόνο. Μετά το πρώτο χρόνο απασχόλησης, ο χρόνος διακοπών αυξάνεται δύο ημέρες κάθε χρόνο μέχρι να φτάσει τις 12 ημέρες. Σε αυτό το σημείο, οι εργαζόμενοι λαμβάνουν δύο επιπλέον ημέρες για κάθε πέντε χρόνια απασχόλησης και ένα ελάχιστο 25 τοις εκατό bonus διακοπών. Αυτό είναι επάνω στο Χριστουγεννιάτικο bonus, ίσο με τουλάχιστον 15 ημέρες μισθών, να πληρωθεί μέχρι 20 Δεκ. Οι γυναίκες εργαζόμενες δικαιούνται σε 12 εβδομάδες płatη άδεια μητρότητας, έξι εβδομάδες πριν την γέννα και έξι εβδομάδες μετά. Επιστρέφοντας στη δουλειά, έχουν δικαίωμα στην προηγούμενη θέση τους και οποιαδήποτε χαμένες πληρωμές αργιών.
Ένας εργοδότης έχει το δικαίωμα να απολύσει οποιονδήποτε εργαζόμενο για τους εξής λόγους: κλοπή, βία, χρήση ακατάλληλης γλώσσας, χρήση φαρμάκων ή αλκοόλ ή υπερβολική απουσία. Αν ένας εργοδότης επιλέξει να απολύσει έναν εργαζόμενο για λόγους εκτός από αυτούς που αναφέρονται παραπάνω, ο νόμος είναι στην πλευρά του εργαζόμενου, όχι του εργοδότη. Αν το Συμβούλιο Συμβιβασμού βρει υπέρ του εργαζόμενου, ο εργοδότης είναι υπεύθυνος για την πληρωμή τριών μηνών μισθού, εκτός από 20 ημέρες για κάθε χρόνο που ο εργαζόμενος εργάστηκε για τον εργοδότη.
Ένας εργοδότης και εργαζόμενος μπορούν να διαλύσουν ομοφώνως μια σύμβαση. Όταν οι εργαζόμενοι παραιτούνται εθελοντικά από μια δουλειά, οι εργοδότες τους πρέπει να πληρώσουν το υπόλοιπο των διακοπών και bonus τους σε αναλογική βάση. Αν οι εργαζόμενοι έχουν απασχοληθεί για περισσότερο από 15 χρόνια, ο εργοδότης πρέπει να πληρώσει ένα bonus αποχώρησης ισοδύναμο με 12 ημέρες μισθού.
Οι εργοδότες πρέπει να καταχωρήσουν τους εργαζόμενους τους στο Μαξικανικό Ινστιτούτο Κοινωνικής Ασφάλισης (IMSS). Οι εργοδότες που αποτυγχάνουν να το κάνουν είναι υπεύθυνοι για την φροντίδα των εργαζόμενων τους και την πίσω Κοινωνική Ασφάλιση. Οι εργοδότες κρατούν 5,25 τοις εκατό του μισθού των εργαζόμενων, και μετά το υποβάλλουν μαζί με τη συνεισφορά τους στο IMSS. Αν οι εργαζόμενοι κερδίζουν το ελάχιστο μισθό, οι εργοδότες πρέπει να πληρώσουν το πλήρες 17,7 τοις εκατό συνεισφορά Κοινωνικής Ασφάλισης. Πέρα από την Κοινωνική Ασφάλιση, οι εργοδότες πρέπει να καταθέσουν δύο τοις εκατό του μισθού των εργαζόμενων τους σε λογαριασμό τράπεζας για συνταξιοδότηση και να πληρώσουν τρία τοις εκατό των μισθών τους στο Ομοσπονδιακό Ταμείο Στεγαστικών Εργαζομένων. Οι εργοδότες κρατούν φόρους εισοδήματος από όλους τους εργαζόμενους που κερδίζουν πάνω από το ελάχιστο μισθό και τους πληρώνουν στην κυβέρνηση κάθε μήνα.
