Δύο τύποι οστρείων που περιέχουν μαργαριτάρια είναι ντόπιοι στη Μεξικό—το Pteria sterna ή "Rainbow-Lipped Pearl Oyster" και το Pinctada mazatlanica ή "Panamic Black-Lipped Pearl Oyster"—και η συγκομιδή αυτών των οστρείων έχει κοστίσει τη ζωή πολλών δυτών. Πριν τον 16ο αιώνα, ο Κόλπος της Καληφόρνιας ήταν γνωστός ως η Θάλασσα των Μαργαριταριών και οι πρώιμες δυτές δεν είχαν πολύ ενδιαφέρον για τα μαργαριτάρια εκτός από ως trisνα για κολιέ.
Η γυμνή δύκωση γινόταν κατά τους θερμούς μήνες από mediados Μαΐου έως mediados Οκτωβρίου σε swallow νερά σε βάθος 48 ποδιών. Συννεφιασμένες ή λάσπη συνθήκες έκανε δύσκολο για τον δύτη να διακρίνει τα οστρεία μαργαριταριών πριν μπει στο νερό οπότε έπρεπε να βρει τα οστρεία μόλις ήταν στο κάτω.
Μετά το ναύαγιο του πλοίου "Concepcion" στη Θάλασσα των Μαργαριταριών, ισπανικοί επιζήσαντες επέστρεψαν από τη Βαΐα ντε Λα Πάζ πρώιμα το 1534, αφηγούμενοι ιστορίες τεράστιων αποθεμάτων μαύρων μαργαριταριών στον ισπανικό εξερευνητή Ερνάν Κορτέσ. Ο Κορτέσ, μαζί με 500 άνδρες, γυναίκες και παιδιά, εκδήλωσε στη βορειοανατολική τμήμα της Βαΐας ντε Λα Πάζ, επίσης γνωστή ως Σάντα Κρουζ, τον Μάιο του 1535. Αμέσως μετονόμασε τη θάλασσα, τη Θάλασσα του Κορτέσ—Mare Bermejo de Cortés ή Ερυθρά Θάλασσα του Κορτέσ—και αναγκάστηκε τους ντόπιους φυλετικούς να δύσουν για μαργαριτάρια.
Από καγιάκ, ντόπιοι Ινδιάνι δυτές δόξασαν πέντε ώρες την ημέρα δύνοντας για οστρεία μαργαριταριών, χρησιμοποιώντας κοντά οξυμένα ξύλα για να ανοίξουν τα καλύμματα και να απομακρυνθούν μάντα ραγιάδες και καρχαρίες. Οι δυτές πληρώνονταν ένα ταπεινό μέρος της θήρας. Οι δυτές έπρεπε να είναι προσεκτικοί τι έτρωγαν πριν κατεβούν καθώς τα βαρειά φαγητά, ειδικά κρέας, προκαλούν δυσκολίες αναπνοής.
Το 1740, τεράστια σωρού οστρείων μαργαριταριών ξεσκόνησαν βόρεια της Μουλεγέ κατά τη διάρκεια ενός chubasco, μιας σφοδρής καταιγίδας που παράγει τρελές καταιγίδες και ζεστές αστραπές. Ντόπιοι Ινδιάνι συνέλεξαν τα μαργαριτάρια που βρήκαν στα καλύμματα και τα πήραν σε ένα κοντινό ιερό, όπου ένας στρατιώτης, Μανουέλ ντε Οκίο αμέσως άφησε τον πύλωνα του και έκανε φορολογία μισθώνοντας δυτές να συγκομίζουν τα μαργαριτοδέντρα.
Πολλοί ευημερούμενοι μικροί χωριά όπως το Πουέρτο Βαιάρτα εξαρτιζόταν από τη μαργαριτοδύκωση και αλιεία, και το 1847, περισσότερες από 100 βάρκες είχαν δυτές μαργαριταριών στην περιοχή γύρω από το Νησί Εσπιρίτου Σάντο και Βαΐα ντε λα Πάζ.
Μεταξύ 1850 και 1890 εταιρείες μαργαριτοδύκωσης εξουδετέρωσαν περισσότερους από 800 άρρενες Ινδιάνους Γιάκι που παρέμειναν τις νύχτες σε αλυσίδες και πέδες σε αποχωρισμένα νησιά στη Θάλασσα του Κορτέζ και αναγκάστηκαν να δουλέψουν τα μαργαριτοδέντρα τη μέρα.
Το 1895, επιχειρηματίες μαργαριταριών γύρω από τη Λα Πάζ και Γουαϊμάς είχαν οκτώ έως δέκα βάρκες που περιείχαν 200 γυμνούς άντρες Ινδιάνους Γιάκι που δύβαιναν σε βάθη έως 12 οργυιές, ή 72 πόδια, για μαργαριτάρια. Οι άντρες δεν ήταν πλέον σκλάβοι αλλά ακόμα απροσάρμοστοι εργαζόμενοι. Μη επιτρεπόμενα εργαλεία για να αποσπάσουν οστρεία από το πάτωμα, οι άντρες Γιάκι βγήκαν με αιματηρά χέρια και πόδια, αν βγήκαν καθόλου.
Το 1874, άλλες εταιρείες μαργαριτοδύκωσης, ενσωματώνοντας μεγαλύτερα βάρκα, φορεσίες δύκωσης και εξοπλισμό, έστειλαν δυτές να ανακτήσουν καλύμματα από βαθύτερα νερά, και επεκτείναν την περίοδο. Δυτές που φορούσαν νεοσχηματισμένες φορεσίες δύκωσης υπέστησαν μερική βαρύκοια, ρευματισμό και παράλυση από απότομες αλλαγές θερμοκρασίας και μεγάλες ώρες σε συμπίεση, αλλά οι φορεσίες μειώθηκαν τις επιθέσεις καρχαριών. Πολλοί δυτές χάσαν τη ζωή τους λόγω ελαττωματικού εξοπλισμού και χαλαρής επιβλέψεως.
