Η συγκομιδή και καλλιέργεια μαργαριταριών έχει γίνει μεγάλος επιχειρηματισμός σε χώρες όπως η Ιαπωνία, Αυστραλία, Ταϊτή, Φιλιππίνες και Ινδονησία. Μια φορά, ωστόσο, η Μεξικό ήταν πηγή μαργαριτοδύκωσης και εξαγωγής. Ενώ οι ντόπιοι φυλετικοί έχουν δύνει για μαργαριτάρια για αιώνες, τα μαργαριτάρια έκινεσαν επίσης τις επιχειρηματικές όρεξεις των ισπανικών κατακτητών, στερεωτύπων τη φήμη της Μεξικού ως μίας-φοράς τεράστιου παίκτη στην καλλιέργεια και εμπόριο μαργαριταριών.
Σύμφωνα με το Mexconnect, οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι οι ντόπιοι του σήμερα Μεξικού άρχισαν να δύνουν για μαργαριτάρια περίπου 7.000 χρόνια πριν. Όταν οι ισπανικοί κατακτητές συνάντησαν την ντόπια φυλή Περικού τη δεκαετία 1530 με την άφιξη στη Θάλασσα του Κορτέζ (τώρα ο Κόλπος της Καληφόρνιας), αναγνώρισαν τα μαργαριτάρια στα κολιέ που φόρευαν τα μέλη της φυλής. Η διαφορά μεταξύ των μαργαριταριών των ντόπιων και των bibelots που φορούσαν στην Ευρώπη, ωστόσο, ήταν το γεγονός ότι τα μαργαριτάρια ήταν μελασμένα. Λείποντας μέταλλο μαχαιριών, οι Περικού ρίχναν τα οστρεία στις φωτιές για να τα ανοίξουν, καίγοντας τα μαργαριτάρια στη διαδικασία. Όταν οι Ισπανοί χρησιμοποίησαν остυμένα εργαλεία για να ανοίξουν τα οστρεία, είδαν ότι η λάμψη των μαργαριταριών ανταγωνίζονταν την ποιότητα μαργαριταριών από τη Μέση Ανατολή. Καθώς οι Ισπανοί εστίασαν στην κατάκτηση της περιοχής, τα μαργαριτάρια έγιναν ζωτικής σημασίας εξαγωγή για τη χρηματοδότηση των αποικιών και την κούρτα του επιτυχίας της Ισπανίας στο Νέο Κόσμο στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Από 1535 έως 1821, τα μαξικανικά μαργαριτάρια εξορύχθηκαν από τη θάλασσα και στάλθηκαν πίσω στην Ευρώπη. Όταν στρατοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στη Μεξικό το 1847, βρήκαν πάνω από 100 αλιευτικά βάρκα ειδικά εξοπλισμένα για εκστρατείες μαργαριτοδύκωσης. Καθ' όλο το πρώιμο μέρος του 20ου αιώνα, η Λα Πάζ, μια πόλη στην πιο νότια άκρη της χερσονήσου της Κάτω Καληφόρνιας, θεωρούταν οάσις για δυτές μαργαριταριών. Ωστόσο, στο τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η μέρα της Μεξικού στον ήλιο της συγκομιδής μαργαριταριών τελείωσε, λόγω επιθετικής σκάψιμο και εξαγωγής.
Μέχρι 30 χρόνια πριν, η γυμνή δύκωση ήταν η προτιμώμενη μέθοδος εξόρυξης μαργαριταριών. Για το μεγαλύτερο μέρος, η δύκωση τώρα διεξάγεται από μεγάλα πλοία που μένουν στη θάλασσα για οπουδήποτε από δύο έως τρεις μήνες κάθε φορά. Είτε κοντινά πλοία προμήθειας ή κατασκηνώσεις κοντά θα αναπληρώσουν αυτά τα πλοία όπως απαιτείται. Στο πλοίο είναι ένας καπετάνιος, δυτές, κωπηλάτες ένας καπετάνιος και τουλάχιστον δύο bomberos (πυροσβέστες) για να λειτουργήσουν τις αντλίες αέρα. Παρά αυτές τις πιο εξελιγμένες μεθόδους, η γυμνή δύκωση γίνεται ακόμα, αν και περιορισμένη σε swallow νερά.
Όσο βαθιά οι δύσεις, τόσο μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι υγείας. Τυπικά, οι δυτές πάνε όχι βαθύτερα από 25 οργυιές. (Ένα μίλι ισούται με 880 οργυιές.) Στους δυτές συμβουλεύεται να μην διαθέτουν περισσότερο από 30 λεπτά όταν είναι 15 οργυιές βαθιά. Το ψυχρό νερό αναγκάζει τους δυτές να εμφανίζονται συχνά στην επιφάνεια για να τριβουν έντονα τα πόδια τους για να αναζωογονήσουν την κυκλοφορία. Παρά αυτούς τους κανόνες και τις προφυλάξεις, οι κίνδυνοι υγείας παραμένουν. Αποτομικές αλλαγές θερμοκρασίας όταν πάνε από ωκεανικά βάθη στην επιφάνεια μπορούν να προκαλέσουν ρευματισμό, μια αρθριτική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή συνδέσμων. Για να αποφύγουν αυτό, οι δύσεις συμβαίνουν τυπικά κατά τους θερμούς μήνες Μαΐου έως Οκτωβρίου.
Μόλις τα οστρεία παραδοθούν σε προσβάσιμες κατασκηνώσεις, συνήθως παραδίδονται σε γέροντες άνδρες που είναι βετεράνοι δυτές ανεπαρκείς να αντέξουν τις φυσικές απαιτήσεις. Πλένουν τα οστρεία για να αφαιρέσουν απορρίμματα πριν χρησιμοποιήσουν μαχαιριά για να τα ανοίξουν. Μόλις το σώμα του οστρείου αφαιρεθεί, πιέζεται και σφίγγεται για να εντοπιστεί ένα πιθανό μαργαριτάρι, πριν παραδοθεί σε άλλο επιθεωρητή για δεύτερη άποψη και κοιτάξιμο. Σε μια τυπική ημέρα, οι εργαζόμενοι σπάνια βρίσκουν περισσότερο από μερικά μικρά, σαν ρύζι μαργαριτάρια.
Τα μαργαριτάρια μακριά από την μαξικανική ακτή ανακοινώθηκαν threatened, πρώτα το 1939 και αργότερα το 1994. Στη συνεχή της προειδοποίησης 1939, η αλιεία απαγορεύτηκε για να σωθούν οι πιο δημοφιλείς περιοχές μαργαριταριών—το μαύρο μαργαριτάρι—μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το pearl-guide.com. Το 1993, επιστήμονες ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα στο Ινστιτούτο Ερευνών Tec de Monterry στη Γουαϊμάς, Σονόρα, για να αναζωογονήσουν την καλλιέργεια μαργαριταριών. Το 1995, περίπου 5.000 ημι-μαργαριτάρια καλλιεργήθηκαν.
