Η Ισπανία έχει παράγει μια εξαιρετικήσειρά ζωγράφων που διαμόρφωσαν τη δυτική τέχνη. Εδώ είναι οι πιο διάσημοι, χρονολογικά:
Ελληνογενής, δούλεψε στη Τολέδο. Μανιεριστικός/πρώιμος Barock. Εκτατευμένα πρόσωπα, μυστικό φως, συναισθηματική ένταση. Η Ταφή του Κόμητα Orgaz (1586–88), Θέα της Τολέδο (1597–1600), Η Προσκύνηση των Ποιμένων (1612–14).
Βασιλικός ζωγράφος του Φιλίππου IV. Μηστρας ρεαλισμού, φωτός, σύνθεσης. Las Meninas (1656) — με τις πιο σημαντικές ζωγραφιές της δυτικής τέχνης. Η Ύποταξη της Μπρέντα (1635), Αφροδίτη στο Καθρέφτι (1648), Πάπας Ιννοκέντιος X (1650).
«Ισπανός Καραβάζιο». Μοναχική ησυχία, δραματικός σκιερός-φωτεινός. Άγιος Σεραφίων (1628), Agnus Dei (1635–40).
Σεβίλη. Γλυκιά, φωτεινά θρησκευτικά genre σκηνικά. Η Ακαταμάχητη Συλλαμβή (1665–68), Η Ιερά Οικογένεια (1665–70), ζωγραφιές παιδιών δρόμου.
Δούλεψε στη Νάπολη. Τενεβριστής, βίαιος ρεαλισμός. Ο Μαρτυρία του Αγίου Βαρθολομαίου (1639), Το Κορίτσι με το Κολοβάτο (1642).
Γέφυρα στη σύγχρονη εποχή. Βασιλικός ζωγράφος → σκοτεινή οραματιστική. Η Τρίτη Μαΐου 1808 (1814), Ο Κρόνος που Τρώει τον Γιο του (1819–23, Μαύρες Ζωγραφιές), Los Caprichos (εχοπτικά), Οι Καταστροφές του Πολέμου.
Μηστρας της Μεσογειακής φωτός. Παραλιακές σκηνές, πορτρέτα, τοπικά στολιά. Περίπατος στην Παραλία (1909), Ράβωμα του Πανιού (1896).
Μálaga-γεννημένος, δούλεψε στη Γαλλία. Συνοιδυτής του Κουβισμού. Les Demoiselles d'Avignon (1907), Guernica (1937), Η Κλαίρον γυναίκα (1937). Πιο επιδραστικός καλλιτέχνης 20ου αιώνα.
Κουβιστικός πρωτοπόρος, πιο συστηματικός από Picasso. Πορτρέτο του Picasso (1912), Η Ηλιοσκαμπτήρα (1914).
Καταλανός. Σουρεαλιστικός βιομορφισμός, χαρουμένους σύμβολα. Το Καρναβάλι του Αρλεκίνου (1924–25), Η Γέννηση του Κόσμου (1925), σειρά Constellations.
Καταλανός. Σουρεαλιστικός showman, paranoiak-κριτική μέθοδος. Η Μονιμότητα της Μνήμης (1931), Ο Μεγάλος Μαστурβάτορας (1929), Χριστός του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού (1951).
Αφηρηματικός, υλικοκεντρικός, καταλανική ταυτότητα. Γκρι και Πράσινο Tableau (1957).
