Η σύγκρουση μεταξύ Μεξικού και Ηνωμένων Πολιτειών στα 1830 και 1840 προήλθε από σύγκλιση εδαφικής φιλοδοξίας, αμφισβητούμενων συνόρων και ιδεολογικής ζέστης. Τρεις βασικοί παράγοντες ωθήσαν τα δύο έθνη στον πόλεμο.
Μετά την ανεξαρτησία από την Ισπανία το 1821, το Μεξικό ίδρυσε ομοσπονδιακή δημοκρατία. Το 1836, το Τέξαςδήλωσε τη δική του ανεξαρτησία και λειτουργούσε ως αὐτονόμη δημοκρατία για σχεδόν μια dekάδα. Όταν οι ΗΠΑ anexθησαν το Τέξας το 1845, το Μεξικό είδε την κίνηση ως άμεση πράξη πολέμου, δεν αναγνωρίζοντας ποτέ τη Λευτέρας του Τέξας.
Το σύνορο μεταξύ των δύο χωρών δεν καθορίστηκε ποτέ ξεκάθαρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδίκουσαν το Ρίο Γκραντέ ως νότιο σύνορο, ενώ το Μεξικό epινέφει το σύνορο πιο βορειά στο ποταμό Νουέσες. Η αμφισβητούμενη ζώνη γης μεταξύ των δύο ποταμών έγινε πυρκαγιά, με αμερικανικούς colons και μεξικανούς χοροβόσκους να συγκρούονται για έδαφος και πόρους.
Η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ προορίζονταν να εκτείνουν σε όλη τη βόρεια αμερικανική ήπειρο—Manifest Destiny—έτρεξε τη δημόσια και πολιτική υποστήριξη για την ένταξη και, τελικά, τον πόλεμο. Οι επεκτειναστές βλέπαν την μεξικανική έδαφος ως φυσική επέκταση της αμερικανικής δημοκρατίας και οικονομικής ευκαιρίας.
Αυτές οι τάσεις culminated στον Μεξικανο-Αμερικανικό Πόλεμο (1846–1848), ο οποίος οδήγησε στο Μεξικό να παραχωρήσει τεράστιες εκτάσεις—συμπεριλαμβανομένων των παρούσων Καλοφορνίας, Νεβάδας, Γιούτα, Αριζόνας και Νέας Μεξικό—στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τη Συνθήκη του Γουαδαλούπη Χιντάλγκο.
