Οι σκλάβοι στο Μεξικανικό Τέξας είχαν ελάχιστα κίνητρα να υποστηρίξουν τον Γενικό Σάντα Άννα και το Κεντρλιστικό Μεξικανικό Στρατό κατά την επανάσταση του 1835–36. Στην πραγματικότητα, πολλοί βοήθησαν ενεργά τους Τεξιανούς επαναστάτες.
Ο Πρόεδρος Βικέντε Γκερέρο απέλυσε τη σκλαβιά στο Μεξικό (15 Σεπ 1829). Το Τέξας εξασφάλισε προσωρινή εξαίρεση (1830), αλλά η κεντρλιστική μετάβαση υπό τον Σάντα Άννα απείλει εφαρμογή. Οι ιδιοκτήτες σκλάβων στο Τέξας φοβούνταν απώλεια «ιδιοκτησίας».
Ενώ η ηγεσία των Τεξιανών (Όστιν, Χιούστον, Μπούι) ήταν μεγάλα μέρη ιδιοκτήτες σκλάβων και το Σύνταγμα του 1836 προστατεύει ρητά τη σκλαβιά, τα σκλαβωμένα άτομα παρουσίασαν το χαοτικό πολεμικό περιβάλλον ως ευκαιρία διαφυγής ή διαπραγμάτευσης. Ορισμένοι έφυγαν στις μεξικανικές γραμμές αναμένοyendo ελευθερία· άλλοι πολέμησαν για τους Τεξιανούς ελπίζοντας σε απελευθέρωση (σπάνια χορηγούμενη).
Βρετανικοί διπλωμάτες πιέζαν το Μεξικό να επιβάλλει την απαγόρευση για να υπονομεύσει το βαμβάκι του Τέξας. Ο Σάντα Άννα αντέστη, χρειάζονταν υποστήριξη ελίτ Τεξιανών.
Η ανεξαρτησία του Τέξας εγκατέλειψε τη σκλαβιά (Σύνταγμα 1836, Πρόσληψη 1845). Ο πληθυσμός σκλάβων αυξήθηκε από ~5.000 (1836) σε 182.566 (1860). Η στοίχιση με τον Σάντα Άννα δεν πρόσφερε καμία αξιόπιστη μονοπάτι στην ελευθερία· η νίκη των Τεξιανών στερέωσε τη δουλεία.