Οι εγχώριοι λαοί του Great Basin — την τεράστια ξηρά περιοχή που εκτείνεται στη Νεβάδα, Γιούτα, Αϊντάχο, Ορέγον, και Καλοφορνία — χαρακτηρίζονται συχνά λανθασμένα ως καθαρά νομάδες. Η πραγματικότητα είναι πιο λεπτομερής: ήταν ημι-νομάδες ή κινητοί κυνηγητές-συλλέκτες με εξελιγμένο εποχιακό κύκλο.
Ομάδες όπως οι Σοσόνι, Πάιουτ, Γιούτε, Μπάννοκ, και Γκόσιουτ ακολούθησαν ένα προσεκτικά χρονοδοτημένο ετήσιο κύκλο που υπαγορεύονταν από τη διαθεσιμότητα πόρων:
Χειμερινά χωριά — συχνά κοντά σε θερμές πηγές ή προστατευμένες φάραγγες — χαρακτηριζόταν από ουσιαστικές δομές: κωνοειδείς ξύλινες στέγες (kani) καλυμμένες με φλοιό, φρύγανα, ή γη. Κάποιοι τόποι επανακαταλαμβάνονταν για γενεές. Δεν ήταν προσωρινά κατασκηνώσεις· ήταν βάσεις με αποθήκες, επεξεργαστικές περιοχές, και κοινωνική υποδομή.
Η κινητικότητα ανταποκρινόταν στα "νησιά πόρων" του Basin — διακριτά κομμάτια παραγωγικότητας (υγρότοπα, δάση πεύκου-cedar, ποταμιακές ζώνες) χωρισμένα από τεράστια χαμηλή παραγωγικότητα έρημο. Αυτό απαιτούσε εκτεταμένη οικολογική γνώση: πότε και πού κάθε πόρος θα ήταν διαθέσιμος, πώς να το επεξεργαστεί και να το αποθηκεύσει, και πώς να πλοηγηθεί μεταξύ κομματιών αποδοτικά.
Μετά το 1700, ορισμένες ανατολικές ομάδες Great Basin (ειδικά Σοσόνι και Μπάννοκ) υιοθέτησαν αλόγια, διευρύνοντας το εύρος και επιτρέποντας βουβαλokyνηγή στη Στέπη. Αυτό τα μετέτρεψε σε πιο νομαδικό, ιππικό βίο — αλλά η πυρήνα προσαρμογή Basin παρέμεινε ριζωμένη στην集约 συλλογή φυτών.
Η προσαρμογή του Great Basin είναι ένα από τα πιο αποδοτικά συστήματα foraging για ξηρά περιβάλλοντα παγκοσμίως. Χαμηλά πληθυσμιακά densities, ευέλικτη κοινωνική οργάνωση (οικογενειακές ομάδες που συσσωρεύονται/διασπώνται εποχιακά), και βαθιά γνώση τόπου επέτρεψαν βιώσιμους τρόπους ζωής για χιλιετίες σε περιβάλλον που νικιά τις γεωργικές κοινωνίες.
Έτσι: όχι νομάδες με την έννοια συνεχούς, ακατεύθυντης κίνησης. Αντίθετα, κατοικιακά κινητοί συλλέκτες με βάσεις, εδαφικά και εποχιακό ρυθμό τόσο ακριβές όσο οποιοδήποτε γεωργικό ημερολόγιο.
