Πολλοί ταξιδιώτες που κοιτάζουν πέρα από τη Μεσόγειο από την ανατολική ακτή της Ισπανίας ερωτώνται αν τα Βαλεαρικά Νησιά είναι ορατές μια καθημερινή μέρα. Η σύντομη απάντηση: δεν μπορείτε να δείτε τη Μαγιορκα από την ηπειρωτική Ισπανία με γυμνό μάτι.
Το κύριο εμπόδιο δεν είναι η ατμοσφαιρική θολούρα ή η ρύπανση — είναι η θεμελιώδης γεωμετρία. Η καμπυλότητα της Γης τοποθετεί τον ορίζοντα περίπου στα 4,7 χιλιόμετρα (2,9 μίλια) για έναν παρατηρητή στο επίπεδο της θάλασσας. Ακόμα και από υψωμένα ακτικά σημεία παρατήρησης, η απόσταση στη Μαγιορκα (περίπου 200–250 χλμ από τη Βαλεντία και τη Βαρκελώνη αντίστοιχα) ξεπερνάει κατά πολύ τον οπτικό ορίζοντα.
Η ατμοσφαιρική θραύση μπορεί να καμπυλώσει ελαφρώς το φως, εκτείνοντας το ορατό εύρος κατά ένα μικρό περιθώριο, αλλά καθόλου όχι όσο να καλύψει αυτό το χάσμα. Σε εξαιρετικά καθαρές μέρες, μπορεί να διακρίνετε το περίγραμμα των ψηλότερων κορυφών του νησιού — όπως το Πουϊχ Μαιόρ (1.445 μ) — μέσω ισχυρών τηλεσκοπίων ή τηλεφωτογραφικών φακών, αλλά η μη βοηθούμενη ανθρώπινη όραση απλώς λείπει την ανάλυση.
Έτσι, ενώ η Μαγιορκα νιώθει κοντά πολιτισμικά και ιστορικά, γεωγραφικά παραμένει στερεά πέρα από τον ορίζοντα — μια υπενθύμιση του πόσο εκτεταμένη είναι η Μεσόγειος στην πραγματικότητα.
