Εναντίον της υπόθεσης, η Πόλη του Μεξικού **δεν** βίωσε μοναδική πληθυσμιακή καταιγίδα συγκεκριμένα στη δεκαετία του 1940. Αντ' αυτού, η ανάπτυξή της ήταν συνεχής, αιώνια διαδικασία που οδήγησε από διαχρονικά δομικά στοιχεία.
Η απότομη ταχύρρυθμη αύξηση συνέβη **1940-1980**, όχι μοναδικά τη δεκαετία του 1940.
Συγκέντρωση γης (haciendas), γεωργική модерνοποίηση και αγροτική φτώχεια ωθούσαν εκατομμύρια προς την πρωτεύουσα. Η Επανάσταση του 1910 παρέπεσε αυτό αναταράσσοντας την αγροτική ζωή και υπόσχοντας γαιο reforma που συχνά ευνοούσαν την αστική βιομηχανικοποίηση.
Κρατικές πολιτικές (εισαγωγική αντικατάσταση, 1930s-1970s) συγκέντρωσαν τη βιομηχανία στην Πόλη του Μεξικού: υφαντικά, επεξεργασία τροφίμων, αυτοκίνητα, χημικά. Οι θέσεις εργασίας ακολούθησαν τα εργοστάσια.
Ως ομοσπονδιακή πρωτεύουσα, η Πόλη του Μεξικού συγκέντρωσε δημόσια απασχόληση, εκπαίδευση (UNAM, IPN), υγεία και πολιτιστικά ιδρύματα—δημιουργώντας ισχυρό εφέ «πρωτεύουσα».
Υψηλοί ρυθμοί γέννησης (μέχρι την πτώση γονιμότητας των 1970s) συν μειωμένη θνησιμότητα τρέφαν την αύξηση ανεξαρτήτως μετανάστευσης.
Η δεκαετία του 1940 βλέπει **συνέχεια** υφιστάμενων τάσεων, ενισχυμένη από την ζήτηση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για αμερικανικές υλικές και εργασία (πρόγραμμα μπράσερο ανακατεύθυνε μερική μετανάστευση βορρά). Καμία εξαιρετική γεγονότος της δεκαετίας 1940 προκάλεσε καταιγίδα.
Σήμερα, η αύξηση έχει επιβραδύνει. Η μητροπολιτική περιοχή επεκτείνεται σε γειτονικές πολιθείς (Μεξικό, Ιδαλγκό, Πουέμπλα). Έλλειψη νερού, ατμοσφαιρική ρύπανση, ανισότητα και σεισμικός κίνδυνος προκαλούν τη βιωσιμότητα. Κυβερνητικές πολιτικές τώρα ενθαρρύνουν αποκέντρωση και ανάπτυξη δευτερεύοντων πόλεων.
Το μέγεθος της Πόλης του Μεξικού αντικατοπτρίζει όχι ανωμαλία μιας δεκαετίας, αλλά το συσσωρευτικό βάρος της ιστορίας, της γεωγραφίας και της πολιτικής στην Κοιλάδα του Anáhuac.
