Η μουσική της Βολιβίας είναι τόσο ποικίλη όσο και η γεωγραφία της—από τα Ανδινά βουνά στις Αμαζονικές χαμηλές γειτονιές, αρχαίες παραδόσεις χορεύουν με σύγχρονα beats δημιουργώντας ένα ηχοτοπίο μοναδικά βολιβιανό.
Το πανταχού παρόν βολιβιανό είδος, το **huayño** (ή huayno) προήλθε στα Άνδη. Παίζεται με **τσαράνγκο** (μικρό 10-χορδα λαούτο), **κένα** (αέρας φlautα), και **μπομό** (νταμπού), τα στίχια εξερευνούν αγάπη, απώλεια, μετανάστευση και καθημερινή ζωή. Περιφερειακές παραλλαγές άφθονα—από το αργό, μελαγχολικό huayño potosino στο ταχύτερο huayño paceño.
Το **Folklore** καλύπτει την απέραντη περιοχή βολιβιανών λαϊκών στυλ:
Οργάνα περιλαμβάνουν **ζαμπογιάνα** (πάνφλουσ), **τσαράνγκο**, **κένα**, και περιφερειακά νταμπού.
Γεννημένο στην Περού αλλά εξτρεμώς δημοφιλές στη Βολιβία, το **τσίτσα** (ή κουμπία ανδινά) συνδυάζει παραδοσιακές ανδινές μελωδίες με τις ηλεκτρικές κιθάρες, συνθετιστές και τους οδηγητικούς ρυθμούς της Κολομβιανής κουμπίας. Τα στίχια συχνά αφορούν κοινωνική ανισότητα, μετανάστευση και αστική ζωή. Ομάδες όπως Los Kjarkas και Azul Azul το δημοφίλησαν διεθνώς.
Η Κολομβιανή κουμπία έφτασε στη Βολιβία μέσα 20ού αιώνα και ριζώθηκε, ειδικά στις ανατολικές χαμηλές γειτονιές (Σάντα Κρουζ, Μπενί). Η βολιβιανή κουμπία αναπτύχθηκε δική της χροιά—πιο αργή, πιο μελωδική, με προεξέχοντα ακορντεόν και μπράσ. Είναι η μουσική των πάρτι, φεστιβάλ και γειτονικών χορών σε όλη τη χώρα.
Μετά τους νεότερους Βολιβιανούς, η **τροπικάλ** μουσική—σάλσα, μερένγκε, μπαχάτα, ρεγκετόν—κυριαρχεί στα κλαμπ και κοινωνικά γεγονότα. Βολιβιανά συνόλα και DJs δημιουργούν τοπικές εκδόσεις, ενώ διεθνείς αστέρες γυρίζουν τακτικά. Αυτό το είδος αντανακλά τη σύνδεση της Βολιβίας με την ευρύτερη λατινοαμερικανική pop κουλτούρα.
Σήμερον οι βολιβιανοί μουσικοί καινοτομούν συνεχώς: ανδινέζικο ηλεκτρονικό (DJ sets με παραδοσιακά samples), γεινοχθόνιο χιπ-χοπ (rapping στα Κετσουά/Αϊμάρα), folk-rock σερίδες. Καλλιτέχνες όπως Λουζμίλα Κάρπιο, Μανουέλ Μονρόι Τσαζαρέτα, και συλλέκτειες όπως Μουσικά ντε Μάεστρος ωθούν τα όρια τιμώντας τις ρίζες.
Είτε σε ένα πένια (λαϊκό club) στη Λα Πάς, ένα κάρναβαλ στο Ορούρο, ή ένα νυχτερινό club στη Σάντα Κρουζ, η μουσική της Βολιβίας παλpite με ιστορία, ταυτότητα και ανεξίτηλη δημιουργικότητα.