Επίδραση του Μεξικανο-Αμερικανικού Πολέμου και της Χρυσής Κλήρωσης στην Σκλαβωμένης Λειτουργίας των ΗΠΑ

Ο Μεξικανο-Αμερικανικός Πόλεμος (1846–48) και η Χρυσή Κλήρωση της Καλιφόρνιας (1848–55) ήταν διπλοί καταλύτες που εξακρίβωσαν τον εθνικό σύγκρουση για την σκλαβωμένη εργασία, ωθώντας την Ένωση προς τον εμφύλιο πόλεμο.

Μεξικανο-Αμερικανικός Πόλεμος: Εδαφική Επέκταση και το Σκλαβωμένο Θέμα

Η νίκη των ΗΠΑ απέκτησε εκτεταμένα εδάφη (Καλιφόρνια, Νεβάδα, Юта, Αριζόνα, Νέο Μεξικό). Η άμεση κρίση: θα επιτρέπουν αυτά τα εδάφη τη σκλαβωμένη εργασία; Το Βορράς αντέταξε την επέκταση; Το Νότιο την απαιτούσε. Αυτό οδήγησε σε:

• Το Πρόβλεψη Wilmot (1846) – αποτυχημένη προσπάθεια απαγόρευσης της σκλαβωμένης εργασίας στα νέα εδάφη.
• Τη Συμφωνία του 1850 – προσήλωσε την Καλιφόρνια ως ελεύθερη πολιτεία, επιβάλει αυστηρότερο Νόμο για Fugitive Slave, και άφησε Γιούτα/Νέο Μεξικό στην λαϊκή κυριαρχία.
• Προσωρινή ειρήνη, αλλά βαθύτερη αντιφελειότητα.

Χρυσή Κλήρωση: Επιτάχυνση της Κρίσης

Η εύρεση χρυσού το 1848 προκάλεσε τεράστια, γρήγορη αύξηση πληθυσμού στην Καλιφόρνια. Το 1850, είχε αρκετούς κατοίκους για να παραλείψει την εδαφική κατάσταση και να ζητήσει πολιτεία – ως ελεύθερη πολιτεία. Αυτό έκλινε την ισορροπία της Γερουσίας (15 ελεύθερες / 15 σκλαβωμένες), ξεφοβίζοντας το Νότιο και τρέφοντας ρητορική αποχώρησης.

Συνδυαστική Επίδραση

Μαζί, αυτά τα γεγονότα μετέτρεψαν τη σκλαβωμένη εργασία από ισορροπημένο πολιτικό ζήτημα σε υπαρκτική εθνική κρίση. Η Συμφωνία του 1850, ο Νόμος Kansas–Nebraska (1854), Dred Scott (1857), και η εκλογή του Λίνκολν (1860) ακολούθησαν αναπόφευκτα, καταλήγοντας στον Εμφύλιο Πόλεμο και την κατάργηση.