Το τοπίο στέγασης της Νέας Υόρκης έχει υποστεί μια εκπληκτική μεταμόρφωση από τις αποικιακές αρχές της. Στις πρώτες μέρες της Νέας Υόρκης Αποικίας, οι περισσότεροι colons ζούσαν σε μειωμένες ξύλινες καλύβες ή απλές καλύβες με βασικά έπιπλα. Αυτά τα ταπεινά σπίτια αντανακλούσαν τις σκληρές ρεαλιότητες της ζωντανής στις συνόρων και τους περιορισμένους πόρους που ήταν διαθέσιμοι στους πρώιμους colons.
Όπως η αποικία ευημέρησε και μεγάλωσε καθ' όλο τον 18ο αιώνα, εμφάνισε μια ευθύ διαστολή στην ποιότητα στέγασης. Πλούσιοι γαιοκτήμονες άρχισαν να χτίζουν μεγαλοπρεπή κτήρια που επιδεικνύουν το σταθμό και την ευημερία τους, ενώ οι φτωχότεροι κατοίκους συνέχισαν να κατοικούν στενά, μικρά σπίτια. Αυτή η ανισότητα έθεσε τα θεμέλια για τις προκλήσεις στέγασης που θα εξακρίβωνονταν στους επόμενους αιώνες.
Ο 19ος αιώνας φέρει εκρηκτική αστική ανάπτυξη, μετατρέποντας την Πόλη της Νέας Υόρκης σε μια βουρσαλλικη μέτρωπο. Για να φιλοξενηθεί η τεράστια ροή μετανάστων, τα πολυκατοικίες—μεγάλα, πολυοικογενειακά κτίρια—έγιναν η κυρίαρχη μορφή στέγασης. Αυτά τα κτίρια ήταν καταναγκαστικά υπερακμής και άγιαστα, αλλά παρείχαν προσιτό καταλύμα για άπειρους νεαφικμένους που ζητούσαν ευκαιρία στην Αμερική.
Από την αρχή του 20ου αιώνα, η πόλη αναγνώρισε την επείγουσα ανάγκη για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και άρχισε να χτίζει έργα κοινής ωφέλειας στέγασης. Αυτά τα έργα προσέφεραν ασφαλέστερα, πιο προσιτά επιλογές για χαμηλά εισοδήματα οικογένειες. Σήμερα, η αγορά στέγασης της Νέας Υόρκης αντανακλά αυτή τη σύνθετη ιστορία, χαρακτηριζόμενη από ποικίλο μείγμα ιδιωτικών σπιτιών, διαμερισμάτων, και κοινής ωφέλειας στέγασης που συνεχίζει να εξελίσσεται με τον καθαυτήν-αλλάζοντα χαρακτήρα της πόλης.
