Η Αποικιακή Νέα Υόρκη — πρώτα Νέα Ολλανδία υπό τους Ολλανδούς, μετά Νέα Υόρκη υπό τους Βρετανούς — έλκυσε αποίκους από όλη την Ευρώπη με ένα ξεχωριστό συνδυασμό ελευθεριών και ευκαιριών σπάνιο στον 17ο και 18ο αιώνα.
Η Ολλανδική Δυτική Ινδική Εταιρεία, πρακτικοί εμπόροι και όχι θρησκευτικοί ιδεολόγοι, ίδρυσε αποικία όπου Εβραίοι, Κουάκεροι, Λουθηρανοί, Ουγκενότες και άλλοι μπορούσαν να λατρεύουν ελεύθερα — εξαιρετικό σε εποχή ευρωπαϊκών θρησκευτικών πολέμων. Το 1657 Φλασίνγκ Ρεμονστράνσε, διαμαρτυρία για την καταδίωξη Κουάκερων, στέκεται ως πρώιμο ορόσημο αμερικανικής θρησκευτικής ελευθερίας.
Διαθέσιμη γεωργική γη, το κερδοφόρο εμπόριο γουνών με δίκτυα Ιροκέζων και το υπέροχο φυσικό λιμάνι της Νέας Υόρκης δημιούργησαν μονοπάτια ευημερίας ανύπαρκτα σε συμφυρισμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Το σύστημα πατρόν προσέφερε μεγάλες χορηγίες γης σε επενδυτές που φέρναν αποίκους, ενώ τεχνίτες και εμπόροι ευδοκίμουν στον αυξανόμενο λιμένα.
Μετά την ανακτάσεις των Αγγλών το 1664, οι Νόμοι του Ντόυκ και αργότερα το 1683 Χάρτη των Ελευθεριών έδωσαν στους γαιοκτήμονες ψήφου και αναπροσαρμοστικές συνελεύσεις — περισσότερη πολιτική φωνή από όσοι είχαν οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί αγρότες ή αστικοί εργάτες.
Για νεότερους γιούς αποκλεισμένους από κληρονομιά, απολυμένους στρατιώτες και εκείνους που φύγαν από σκληρές τάξεις, η Νέα Υόρκη πρόσφερε λευκό χαρτί. Τα «απειρα δάση, υψωμένα βουνά και μεγάλα ποτάμια» της κοιλάδας του Χάδσον υποσχόνονταν τόσο υλική ευκαιρία όσο και την ψυχολογική ελκύση της αυτοδιαμόρφωσης.
Αυτή η σύγκλιση θρησκευτικής ελευθερίας, οικονομικής κινετικότητας, πολιτικής συμμετοχής και συνόρων δυνατοτήτων جعل την αποικιακή Νέα Υόρκη μοναδικά ελκυστική — πρωτότυπο για τον μαγνήτη μεταναστών που θα γινόταν η Νέα Υόρκη Σίτι.
