Οι ποταμοί έχουν πάντα είναι μαγνήτες για την ανθρώπινη εγκατάσταση, και ο Μισισιπί και ο Κολοράντο πρόσφεραν ξεχωριστά πλεονεκτήματα που έλκυσαν πειραματικούς, γεωργούς και επιχειρηματίες.
Ο Μισισιπί εξυπηρέτησε ως αυτοκινητόδρομος για τον 18ο και 19ο αιώνα. Πλοία ροδών, keelboats και αργότερα ατμοπλοία μετακινούσαν ανθρώπους, προμήθειες και καλλιέργειες (βαμβάκι, σίτι, ξύλο) μεταξύ της ακραίας και απομακρυσμένων αγορών όπως η Νέα Ορλέανη και το Σαντ Λουις.
Οι ετήσιες πλημμύρες απέθεταν θρεπτικά πλούσιο λιμνοχωμα στον κολπό, δημιουργώντας μερικές από τις πιο παραγωγικές γεωργικές γαίες της Βόρειας Αμερικής — ιδανικές για καλαμπόκι, σίτι και βαμβάκι.
Εκτεταμένα δάση παρείχαν ξύλο για κατασκευές και καύσιμο· ο ποταμός έζησε από ψάρια και υδατόπτηνα, συμπληρώνοντας διατροφές και επαγγέλματα.
Τα εγχώρια λαοί είχαν χρησιμοποιήσει για πάντα τον ποταμό και τα μονοπάτια του, δίνοντας στους colons εγκατεστημένους δρόμους για ναυτιλία και εμπόριο.
Στη ξηρή ΝότιοΔυτική, το νερό του Κολοράντο έκανε την γεωργία εφικτή. Οι colons απωθήθηκαν τη ροή του για να αρδεύουν καλλιέργειες, μετατρέποντας ερημικές κοιλάδες σε γεωργοκτήματα.
Οι φάραγγες και οι υποποταμοί του αποκαλύψαν πλούσιες μεταλλευμένες καταθέσεις — χρυσός, ασήμι, χαλκός — προκαλώντας μινευτικές καταιγίσεις και την ταχύ ανάπτυξη γειτονιών.
Οι δραματικοί τοπίοι φαράγγων, μισών και μοναδικής φαύνας έλκυσαν colons που αναζητούσαν περιπέτεια, ομορφιά και αργότερα τουριστικές ευκαιρίες.
Πριν τα σιδηροδρόμια, ο ποταμός (όπου ήταν διαπλωτός) και οι δρομολόγοι του διευκόλυναν τη μετακίνηση προμηθειών και μετάλλων σε απομακρυσμένες περιοχές.
Και οι δύο ποταμοί παρείχαν την ουσιώδη τριάδα για την εγκατάσταση: νερό, μεταφορές και πόρους — τα θεμέλια της επιβίωσης και ευημερίας.
