Η ανθρώπινη κινητικότητα σε επικίνδυνα εδάφη βασίστηκε στην εξευτελιστικότητα και τεχνολογία:
Καραβάνες καμήλων, άλογων, μουλών διέσχισαν την Ιπποδρόμο της Ιπτάμενης και τις Τρανς-Σαχαρινές διαδρομές.
Ακτιναίο και ποταμιακό ναυτιλία συνέδεσε περιοχές χωρισμένες από εσωτερικά εμπόδια.
Στρατηγικές κοιλάδες (Κάιβερ, Каракоръм, Ανδεσιακές) επέτρεψαν την traversing ψηλών εδαφών.
Δρόμοι, σήραγγες, γέφυρες, σιδηρόδρομοι (Τσινγκάι-Θιβέτ, Τρανς-Ανδεσιακός) ηρέμισαν τη γεωγραφία.
Αεροπλάνα ξεφεύγουν από τους επιφανειακούς εμπόδιους, συνδέοντας απομακρυσμένους υψομετρικούς αεροδρόμους.
Διαδίκτυο, δορυφόρα, κινητά tech επιτρέπουν άμεση ανταλλαγή ιδεών σε αποστάσεις.
Ελεύθερες ζώνες εμπορίου και πλαίσια WTO μειώνουν πολιτικά εμπόδια.
Παραδοσιακή γνώση (αστρονομική πλοήγηση, αποθήκευση τροφίμων) διατηρεί τη ζωή σε ακραίες ζώνες.
Συνδυαστικά, αυτές οι μέθοδες δένουν τεράστιες, κατακερματισμένες περιοχές.
