μακρινά σπίτια (γνωστά και ως yi-hakan στα Αλγκονκιανά). Αυτά δεν ήταν τα Ιροκουαϊκά μακρινά σπίτια της Βορειοανατολής αλλά διακριτική τοπική μορφή προσαρμοσμένη σε παραλιακούς πόρους και κοινωνική οργάνωση.
Κάθε μακρινό σπίτι στεγάζει εκτεταμένη μητρικη οικογένεια—15–30 άτομα τυπικά. Πολλά μακρινά σπίτια σχημάτιζαν χωριό (kanec), συχνά φραγμένο. Ο weroance (ηγέτης) και το συμβούλιο κυβερνούσαν· οι γυναίκες έλεγχαν τη γεωργία, διανομή τροφών και τη φυλετική συνέχεια. Αυτή η δομή υποστήριξε έντονη καλλιέργεια μαλάζ/φασόλια/κολοκυθιά συμπληρωμένη από αλιεία, μαλάκια, κυνήγι και συλλογή.
A Briefe and True Report του Thomas Harriot παρέχουν τα καλύτερα σύγχρονα οπτικά και γραπτά στοιχεία. Οι χαλκουργίες De Bry τις δημοφίλισαν στην Ευρώπη. Η αρχαιολογία (Baum, Jordan's Landing, Amity sites) επιβεβαιώνει μοτίβα στύλων, εστίες και αποθηκευτικές λάκκους συμβατά με τις περιγραφές.
Λοιμώξεις, εξαναγκασμοί και αποικιοκράτηση εξέλειψαν αυτές τις κοινότητες στις αρχές του 1700. Αλλά το μοντέλο μακρινού σπιτιού—κοινωνικό, μητρικη, οικολογικά ενσωματωμένο—προσφέρει πρότυπο για βιώσιμη παραλιακή ζωή που οι σύγχρονοι σχεδιαστές ανακαλύπτονται.