Ο κλίμας δεν ήταν απλώς φόντο για τους πρώτους οικισμούς της Βόρειας Αμερικής — ήταν ο αρχιτέκτονας της επιβίωσής τους, καθορίζοντας πού ταξίδεψαν, καθήκαν και πώς τρέφονταν.
Κατά την εποχή του Πλειστοκαινού, οι τεράστιοι παγετώνες καλύπτουν τον μεγαλύτερο μέρος της Καναδά και των βορείων ΗΠΑ, ωθώντας τις πληθυσμούς νότια ή σε καταφύγια όπως η Μπερινγκία. Καθώς η διαστaatstική θέρμανση άνοιξε χωλικούς δρόμους — ιδιαίτερα τη ακτογραμμή του Ειρηνικού και τον χωλικό δρόμο ανατολικά των Ροκις — οι ομάδες διευρύνθηκαν σε νέα εδάφη. Ο κλίμας άνοιγε και έκλειγε κυριολεκτικά τις πόρτες του ηπείρου.
Οι πρώτες κοινότητες συγκεντρώνονταν εκεί όπου νερό, θηράματα και βρώσιμα φυτά συναντούνταν. Οι κοιλάδες των ποταμών (Μισισιπή, Οχιό, Κολομβία), τα λιμνοπαράλια (Μεγάλα Λίμνες, Λίμνη Λαχότα) και οι ακτοζώνες παρείχαν αξιόπιστους πόρους. Η περίοδος Αρχαϊκού (8000–1000 π.Χ.) δείχνει ξεκάθαρο μοτίβο: βάσεις κοντά σε προβλέψιμες τροφικές πηγές, με εποχιακές εκστρατείες για εκμετάλλευση μετανευτικών κοπάδων ή ώριμων φυτών.
Ο κλίμας δεν καθόρισε τον πολιτισμό με σκληρό τρόπο — αλλά θέτει τα όρια του δυνατού. Η εντυπωσιακή ποικιλία των ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής είναι, σε μεγάλο βαθμό, χαρτοφυλάκιο φωτεινών προσαρμογών σε εντελώς διαφορετικά κλιματικά καθεστώτα.
