Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) αποτελούνται από επτά εμιράτα (κράτη ή δικαιοδοσίες): Αμπού Νταμπί, Δουβαΐ, Σάρτζα, Ατμάν, Ούμ Αλ Καουαϊν, Ρας Αλ Χαϊμάχ και Φουγιρά. Όλα εκτός από τη Φουγιρά μοιράζονται πλούσια ακτογραμμή langs την νοτιότερη άκρη της Αραβικής Χερσονήσου. Κάθε εμιράτο έχει παίξει ρόλο στην ιστορία που ήταν σημαντικό για όλη τη χώρα να ευδοκιμήσει. Το Δουβαΐ ήταν το κέντρο του εμπορίου και βασίστηκε στη μαργαριτοκοπία για την κύρια πηγή εισοδήματός του για χιλιάδες χρόνια, κάνοντας τη μαργαριτοκοπία το παλαιότερο επάγγελμα στα ΗΑΕ.
Στην ακμή της βιομηχανίας μαργαριτοκοπίας, ο άρχοντας σεΐχ θα στέλνει περισσότερες από 1.200 βάρκες που μεταφέρουν έως 50 άνδρες το καθένα στη θάλασσα τον Ιούνιο για μια 120ήμερη συγκομιδή. Οι άνδρες θα ήρθαν από τις οάσεις και θα πήγαιναν στη θάλασσα, αφήνοντας τις καμηλοποιίες και τους φοινικιάδες κήπους πίσω για τις γυναίκες να φροντίσουν. Κατά τη διάρκεια πολλών γενεών, ορισμένες φυλές γίνησαν δεδεμένες στις ακτογραμμικές περιοχές λόγω των οικονομικών πλεονεκτημάτων της μαργαριτοκοπίας, γεγονός που οδήγησε στη διαμόρφωση νέων εγκαταστάσεων.
Ένας μαργαριτόκοπος χρησιμοποίησε ένα σκοινί που ονομάζεται "αλ ζαϊμπαλ" για να ταξιδέψει туда και πίσω από το βάρκα στο βένθος. Άλλος член του πλοίου στο βάρκα θα κρατούσε ένα άκρο του αλ ζαϊμπαλ με ένα πέτρα δεμένη στο άλλο άκρο. Ο μαργαριτόκοπος θα δένε το αλ ζαϊμπαλ γύρω από τη μέση του για να τον βοηθήσει να κατεβεί γρήγορα στο βένθος όπου θα είχε περίπου τρία λεπτά να συλλέξει όσα περισσότερα αμυγδαλιές μπορούσε σε ένα καλάθι που ονομάζεται "νταϊλέν". Το πλήρωμα στο βάρκα θα έλκαινε τότε τον μαργαριτόκοπο στην επιφάνεια από το βένθος με ένα επιπλέον σκοινί που ονομάζεται "αλ αιντά". Ο μαργαριτόκοπος θα ολοκλήρωνε μια σειρά από 10 βυθίσεις, που ονομάζονται "ουχουμά", με διαλείμμα πέντε λεπτών μεταξύ κάθε βυθίσεως.
Η βιομηχανία πετρελαίου κέρδισε ποδιού στα ΗΑΕ τη δεκαετία του 1940 και μεγάλωσε ώστε να γίνει η οικονομική ραχιά της περιοχής από την αρχές της δεκαετίας του 1960. Πριν από αυτό, η μαργαριτοκοπία και η θαλάσσια εμπορία μαζί με μικρές οασιτικές γεωργίεςרכιβαν την οικονομική δομή της εμιρατικής κουλτούρας. Οι δύο βιομηχανίες είχαν απόλυτα ξεχωριστούς υποκαλλιέργειες και κυβερνώμενα σώματα. Την δεκαετία του 1930 η βιομηχανία μαργαριτοκοπίας εξαφανίστηκε και άφησε το δρόμο ανοιχτό για τη βιομηχανία πετρελαίου να ενωθεί την περιοχή με μια ενιαία οικονομική δομή.
Το 1907 ένας άνδρας ονομασμένος Τατσουέι Μισέ κατέθεσε βρέβετ στην Ιαπωνία που άλλαξε τη βιομηχανία μαργαριταριών. Εντοπίζοντας ένα κομμάτι του μανδύα από μια αμυγδαλιά σε άλλη, η διαδικασία καλλιέργειας μαργαριταριών γεννήθηκε. Τη δεκαετία του 1930 τα ΗΑΕ δεν μπορούσαν πλέον να ανταγωνιστούν την αγορά καλλιεργημένων μαργαριταριών της Ιαπωνίας. Οι φυσικές μαργαρίτες συμβαίνουν μόνο σε μία από κάθε 1000 αμυγδαλιές. Οι καλλιεργημένες μαργαρίτες παράγονται σε κάθε εμφυτευμένη αμυγδαλιά. Αυτή η μέθοδος γρήγορα άλλαξε την ερημική οικονομική fortaleza της μαργαριτοκοπίας σε μνήμη της εμιρατικής κληρονομιάς.
Το Χωριό Βυθίσεως στο Δουβαΐ είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο αφιερωμένο στη διατήρηση της κληρονομιάς της μαργαριτοκοπίας. Το μουσείο στεγάζει τεχνουργήματα που χρησιμοποιήθηκαν για γενιές στην εκβολή του Κόλπου Δουβαΐ στη περιοχή Σινντάγκα. Βάρκες, δίκτυα, θωράκια και εργαλεία εκδεικνύουν την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής. Ποικίλα εστιατόρια εδώ σερβίρουν παραδοσιακή αραβική κουζίνα. Το πακέτο Ταξιδιού Χωριού Βυθίσεως περιλαμβάνει επιδείξεις της αρχαίας τεχνικής μαργαριτοκοπίας.
