Η Λίμνη Τιτικάκα είναι μια από εκείνες τις εσωτερικές γλυκύς νερού σώματα που είναι τόσο διάσημες που πολλοί άνθρωποι ξέρουν το όνομα ενώ δεν έχουν ιδέα για την πραγματική τοποθεσία της. Το μέγεθος και η τοποθεσία της έχουν κερδίσει στην λίμνη πολλά παγκόσμια ρεκόρ, και τα νησιά της φιλοξενούν ερείπια από πολλές φάσεις της ιστορίας της Νότιας Αμερικής. Μερικά ήταν ποτέ κεντρικά για την ιγκική θρησκεία. Τέλος, η περιοχή είναι μια από μεγάλης φυσικής ομορφιάς.
Η Λίμνη Τιτικάκα βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Βολιβίας και Περού, σημαίνοντας ότι τα νερά της διαιρούνται ανάμεσα τους. Υπάρχουν διάφορα κατοικημένα νησιά στη λίμνη. Στην περουανική πλευρά βρίσκονται τα Αμαντανί και Τακίλε. Οι Βολιβιανοί κατέχουν την Ισλα ντελ Σόλ, Ισλα ντε λά Λούνα και Σουρικί. Ένα παράξενο ψευδαρχιπέλαγο είναι τα Ουρός του Περού, μια συλλογή 40 ή περισσότερων τεχνητών νησιών φτιαγμένων από δεμένες, πλωτές κάλαμοι.
Τροφοδοτούμενη από 27 διαφορετικούς ποταμούς, η Τιτικάκα είναι 190 χιλιόμετρα μακρά και 80 χιλιόμετρα πλατύ στα μέγιστα σημεία της, με επιφάνεια 8.372 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέσο βάθος της λίμνης είναι 107 μέτρων, και στο βαθύτερο σημείο 281 μέτρων. Κατακρατάει περισσότερο νερό από οποιαδήποτε άλλη λίμνη στη Νότια Αμερική. Η Λίμνη Μαρακάιμπο στη Βενεζουέλα έχει μεγαλύτερη επιφάνεια, αλλά κατακρατάει λιγότερο νερό και είναι μερικώς αλατιστή.
Μετά το μέγεθος της, η επόμενη πιο ενδιαφέρουσα ιδιότητα της Λίμνης Τιτικάκα είναι η υψόμετρό της. Βρίσκεται σε 3.810 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κάνοντάς την τη ψηλότερη ναυτιλία λίμνη στον κόσμο.
Ισπανικά, Ιγκικά και προ-Ιγκικά ερείπια κηρύσσονται στα νησιά της Λίμνης Τιτικάκα. Τα ψηλότερα σημεία των Αμαντανί και Τακίλε φιλοξενούν προ-ιγκικά ερείπια. Το Τακίλε ήταν επίσης σπίτι μιας ισπανικής κολονιακής φρουράς. Η Ισλα ντελ Σόλ και η Ισλα ντε λά Λούνα φιλοξενούν και τα δύο ιγκικά ερείπια και κατακτάνται στην ιγκική θρησκεία. Η Ισλα ντελ Σόλ ήταν η γενέτειρα του θεού του ήλιου, ενώ από την Ισλα ντε λά Λούνα άλλος θεός διατάσσει την ανατολή του φεγγαριού.
Η Βολιβία έχει είναι ένα εδαφικόκλειστο χώρα από τότε που η Βολιβία και το Περού χάσαν τον Πόλεμο του Ειρηνικού 1879 έως 1881. Η απώλεια της ακτογραμμικής τους έδαφος παραμένει ένα συναισθηματικό θέμα στη Βολιβία μέχρι σήμερα, και ως μέρος αυτού διατηρούν ένα "καφέ νερό" ναυτικό. Το 2009, το Βολιβιανό Ναυτικό είχε περίπου 5.000 άνδρες και περίπου 170 πλοιά ρύπανσης και μεταφοράς, πολλά από τα οποία λειτουργούν στη Λίμνη Τιτικάκα. Ο γείτονας τους το Περού δεν διατηρεί καμία ναυτική παρουσία στη λίμνη καθόλου, κάνοντας τη Βολιβία την αποκλειστική πηγή της στρατιωτικοποίησης της.
