Η Ματσού Πίτσου ή "Παλιά Κορυφή" είναι ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατα κοντά στο Κούσκο, Περού. Είναι το πιο επισκέπτομενο site στη χώρα, ελκύοντας μισό εκατομμύριο ανθρώπους κάθε χρόνο. Είναι περίπου 480 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λίμας και 270 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Κούσκο. Κοντά της είναι η Γουάινα Πίτσου ή "Νέα Κορυφή".
Οι εκτιμήσεις βάζουν την κατασκευή της Ματσού Πίτσου γύρω στο 1460 ή 1470. Δημιουργήθηκε atas αίτημα του ιγκικού ηγέτη, Πατσακούτι Ιγκα Γιουπάνκι. Περιείχε περίπου 200 κτίρια, συμπεριλαμβανομένων αποθηκών, ναών, σπιτιών και παρατηρητηρίων. Καλύπτει περίπου το μισό τετραγωνικό μίλι. Τρία τμήματα δημιουργήθηκαν για γεωργία, αστική διαβίωση, και θρησκευτικούς σκοπούς. Τα κτίρια χτίστηκαν χωρίς κονίαμα, από έναν πολιτισμό που δεν χρησιμοποιούσε ζώα traction ή το τροχό, καθιστώντας την ίδια τη δημιουργία ένα μυστήριο. Οι πέτρες είναι κλειδωμένες τόσο καλά που ακόμα και λεπτές λεπίδες μαχαιριού δεν μπορούν να χωρέσουν ανάμεσα τους. Ήταν σκαλοποιημένη για γεωργία, με καλλιέργειες σε διαφορετικές υψομέτρους.
Κατά τη διάρκεια της ιγκικής αυτοκρατορίας, η Ματσού Πίτσου χρησιμοποιήθηκε ως τελετουργικός τόπος, χρησιμοποιούμενος από τους βασιλιάδες ως αναχώρηση και καταφύγιο. Μόνο εκτιμώμενα 1.000 άνθρωποι ζούσαν εκεί σε οποιαδήποτε στιγμή, συμπεριλαμβανομένων των βασιλιάδων, ιερέων, και εργατών. Η ιγκική αυτοκρατορία διάρκησε μόνο μέχρι το 1533, και μέχρι τον χρόνο της ισπανικής κατάκτησης του Κούσκο το 1534, ο τόπος ήταν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλελειμμένος και έτσι έτρεξε λίγη προσοχή από τους Ισπανούς. Οι δρόμοι τότε γινόταν ξεχασμένοι όπως και τα κτίρια, και ολόκληρος ο τόπος χαμένος στον κόσμο για αιώνες.
Ένας ιταλικός εξερευνητής και γεωγράφος παρέθεσε "Πίτσου" σε ένα χάρτη το 1865, και ονόμασε ένα βουνό κατά langs τον Ποταμό Ουρουμπαμπα ως "Ματσού Πίτσου". Το 1880, ο γαλλός εξερευνητής Σαρλ Γουινέρ ταξίδεψε την περιοχή και μάθει για τα δύο βουνά και σχεδίασε χάρτες συμπεριλαμβανομένων τους. Ωστόσο δεν ταξίδεψε προς την κατεύθυνση της Ματσού Πίτσου και έτσι δεν βρήκε τα ιγκικά ερείπια εκεί. Όταν ανακαλύφθηκε τελικά, ο εξερευνητής που ηγείτο την ομάδα βρήκε την επιγραφή "Λισαράγκα 1902" στον τοίχο ενός από τους ιγκικούς ναούς, αλλά καμία δήλωση ανακάλυψης δεν έγινε ποτέ από αυτό το άτομο.
Τον Ιούλιο του 1911, ο Χάραμ Μπίνγκαμ και η ομάδα του οδηγήθηκαν στην περιοχή από τον γεωργό Μελχόρ Αρτέαγκα, και ο Μπίνγκαμ θεωρείται ότι έκανε την ανακάλυψη. Το πρώτο βιβλίο του "Η Χαμένη Πόλη των Ιγκα" έδωσε στον τόπο την διεθνή έκθεση που έχει συνεχιστεί μέχρι σήμερα. Το 1913, το National Geographic αφιέρωσε ολόκληρο το Απρίλιο τεύχος στην ανακάλυψη. Ο Μπίνγκαμ ηγήθηκε πρόσθετων ταξιδιών για εξερεύνηση και ανασκαφή. Η ανασκαφή δόκιμε 135 μουμιές, οι οποίες αποδείχθηκαν να είναι περίπου μισά άρρενες και μισά θηλυκές.
Το 1938 η UNESCO ορίσθηκε τη Ματσού Πίτσου ως Τοποθεσία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Έπειτα τροποποίησε την ορισμό σε κινδυνευμένη τοποθεσία, λόγω των αναμενόμενων επιπτώσεων της βαρύς κυκλοφορίας που τώρα ταξιδεύει προς και μέσα από την περιοχή. Ο τόπος είναι τώρα Ιστορικό Εθνικό Ασύλο υπό προστασία από την περουανική κυβέρνηση.
Το 1969, ένα μονοπάτι κάτω στον Ποταμό Ουρουμπαμπα ανακαλύφθηκε στην ανατολική πλευρά της Ματσού Πίτσου, μετά από μια δασική πυρκαγιά. Και το 1996, η ομάδα έρευνας νερού Wright ανακαλύφθηκε ξανά μερικά χαμένα φαϊντέινες, και το 1998, μέρος ενός μεγάλου ιγκικού μονοπατιού. Πέρα από τη δημοφιλία του ως τουριστική τοποθεσία, η Ματσού Πίτσου χρησιμοποιήθηκε πραγματικά ως τόπος για μια διαφήμιση μπύρας στα τέλη του 2000. Δυστυχώς, ένα μισό τόνο γερανός πέφτικε προκαλώντας ζημιά σε ηλιοuhren, οδηγώντας το Εθνικό Ινστιτούτο Πολιτισμού να υποβάλει ένοχο την παραγωγική εταιρεία. Μετά το 2005, η περουανική κυβέρνηση εδικάστηκε για την επιστροφή των αρχαίων αντικειμένων που αφαιρέθηκαν αρχικά από τον Μπίνγκαμ και την ομάδα του.
