Το βέτο του Άντρερ Τζάκσον στην ανανέωση χάρτη της Δεύτερης Τράπεζας (1832) και ηsequent αφαίρεση ομοσπονδιακών καταθέσεων (1833) δεν ήταν απλώς πολιτική—ήταν συνταγματική, οικονομική, και προσωπική κρίση που διαμόρφωσε την αμερικανική χρηματοπιστωτική για μια γενιά.
Ο Τζάκσον διάβασε το Σύνταγμα στενά: καμία αριθμημένη εξουσία να χαρτογραφήσει εθνική εταιρεία. Ο Μάντισον είχε υπογράψει το χάρτη 1816 με ανεπιθυμία· ο Τζάκσον την ονόμασε «μη εξουσιοδοτημένη από το Σύνταγμα». Το Ανώτατο Δικαστήριο διαφώνησε (ΜακΚούλοχ ν. Μαριλαντ, 1819), αλλά ο Τζάκσον έγκαμπε ότι ο Πρόεδρος μπορεί να ερμηνεύσει το Σύνταγμα ανεξάρτητα.
Η Τράπεζα κρατούσε αποκλειστικές ομοσπονδιακές καταθέσεις, εκδίδε 20% του εθνικού νόμισμα, και κατεύθυνε πίστωση. Ο Τζάκσον βλέπε μια ιδιωτική, μετοχοφορική المؤسسة (20% ξένη ιδιοκτησία) να ασκεί δημόσια εξουσία χωρίς δημόσια λογοδοσία. «Οι πλούσιοι και δυνατοί πολύ συχνά καμπύλουν τις πράξεις της κυβέρνησης στα εγωιστικά τους σκοπούς.»
Ο Τζάκσον δεν εμπιστευόταν το χαρτονόμισμα και τη μισθοφόρα τράπεζα. Ήθελε χρυσό/άργυρο (σπέσιε) ως το μόνο πραγματικό νόμισμα. Τα χαρτονόμισμα της Τράπεζας,stütε, εγείραν υπόθεση και πληθωρισμό. Το 1836 Specie Circular του (πωλήσεις γης μόνο σε χρυσό/άργυρο) αντανακλά αυτό—συνέβαλε στο Πάνικο του 1837.
Ο Τζάκσον ευνοούσε τις «pet banks»—εδαφικές τράπεζες που λαμβάναν ομοσπονδιακές καταθέσεις. Πιο πολλές, τοπικά ελεγχόμενες, θεωρητικά ανταποκρινόμενες στους αγρότες και μηχανικούς. Στην πράξη, πολλές ήταν πολιτικά συνδεδεμένες και κακό ρυθμισμένες, εγείροντας δανειστικό βουμ που συνελαύνετο.
Ο πρόεδρος της Τράπεζας Μπίντλ ήταν τα πάντα που ο Τζάκσον μισούσε: αριστοκρατικός, διανοητικός, αστικός, ανοιχτά περιφρονητικός για «την οχλοκρατία». Η ωθήση Μπίντλ για νωρί χάρτη 1832 (για να παγιδεύσει τον Τζάκσον πριν τις εκλογές) και η σύσπειρα 1833–34 (για να αποδείξει ότι η οικονομία χρειαζόταν τη Τράπεζα) επιβεβαιώσαν την παρανοιά του. «Η Τράπεζα προσπαθεί να με σκοτώσει, αλλά εγώ θα τη σκοτώσω.»
Ο Τζάκσον υποστήριξε ότι η Τράπεζα παραβίασε την εδαφική κυριαρχία—φορολογώντας εδαφικές τράπεζες (Η Μαριλαντ προσπάθησε, το Δικαστήριο είπε όχι), διευθύνοντας όρους πίστωσης. Νότιοι σύμμαχοι την βλέπαν ως βόρειο εργαλείο.
«Ο Πόλεμος Της Τράπεζας» ορίζει τις εκλογές 1832. Κλέι (προ-Τράπεζα) vs Τζάκσον (αντι-Τράπεζα). Ο Τζάκσον νίκησε 55% / 219 εκλογικούς ψήφους. Την διάβασε ως εντολή. Η Τράπεζα πέθανε 1836· οι ΗΠΑ δεν είχαν κεντρική τράπεζα μέχρι τη Φεδεράλ Ρεσέρβ (1913).
Η ρετορική Τζάκσονιανού «πόλεμος τράπεζας» ηχεί σε κάθε συζήτηση Φεδεράλ Ρεσέρβ. Η τάση μεταξύ δημοκρατικής λογοδοσίας και χρηματοπιστωτικής εξειδίκευσης, μεταξύ εύκολης πίστωσης και στερεού νόμισμα, μεταξύ Γουάσινγκτον και Γουολ Στρίτ—ο Τζάκσον την κρυσταλλίκοποιησε.
