Στις τέλη του 18ου αιώνα, η οικονομία της Νότιας Καρολίνας ήταν ένα φυτευτικό, εξωστρεφές σύστημα βασισμένο στην καλλιέργεια δύο κερδοφόρων καλλιεργειών—ρύζι και ινδίκο—και την αναγκαστική εργασία σκλαβωμένων Αφρικανών. Αυτή η δομή παρήγαγε τεράστιο πλούτο για μια φυτευτική αριστοκρατία και διαμόρφωσε την κοινωνία, την πολιτική και το τοπίο της αποικίας.
Μεγάλα κτήματα, συχνά χιλιάδες στρέμματα, κυριαρχούσαν στην Lowcountry. Πλούσιοι φυτευτές—πολλοί από τις Μπαρμπάντης ή την Αγγλία—ελεγχσαν τις καλύτερες ποταμιακές εκτάσεις. Το φυτείον ήταν ταυτόχρονα γεωργική επιχείρηση και κοινωνική μονάδα, με το «μεγάλο σπίτι» του φυτευτή στο κέντρο και τις καταλύσεις των σκλάβων, μύλους, αμπάρια και λιμένια να κλαδίζονται προς τα έξω.
Το ρύζι ήταν η οικονομική μηχανή. Καλλιεργούνταν σε περίπλοκα συστήματα λιμνοθαλάσσινων πεδίων κατά langs τους ποταμούς Κούπερ, Σάντι και Σαβάνα, και η καλλιέργειά του απαιτούσε:
Η Τσάρλεστον έγινε το βασικό εξαγοραστικό κέντρο, αποστέλλοντας ρύζι στην Ευρώπη, τις Καραϊβικές και αργότερα τις βόειες Η.Π.Α.
Εισήχθη επιτυχώς από την Ελίζα Λουκάς Πίνκνεϊ στα 1740, το ινδίκο παρείχε ένα πολύτιμο μπλε χρώμα για τα βρετανικά υφάσματα. Η καλλιέργειά του συμπλήρωνε το ρύζι—διαφορετικές εποχές, παρόμοια εργασία—και ωφελήθηκε από βρετανικές επιχορηγήσεις (το Indigo Bounty). Μέχρι τα 1770, η Νότια Καρολίνα εξήγαγε πάνω από ένα εκατομμύριο λίβρες ετησίως.
Το 1790, οι σκλαβωμένοι Αφρικανοί και Αφροαμερικανοί αποτελούσαν πάνω από 60% του πληθυσμού της αποικίας. Εκτέλεσαν κάθε εργασία: εκκαθάριση γης, κατασκευή αρδεύσεων, σπορά, σκέψιμο, θερισμός, επεξεργασία και ειδικευμένα métier (ξυλουργία, σιδηρουργία, βαρελάτοποιία). Το σύστημα εργασιών—αντιστοίχιση ημερήσιας ποσότητας után της οποίας ο χρόνος ήταν δικός τους—ήταν μοναδικό στη ρυζοκαλλιέργεια της Lowcountry αλλά δεν ελαττώνει τη βαρβαρότητα του συστήματος.
Η οικονομία ήταν στενά δεμένη στην αγορά της βρετανικής αυτοκρατορίας. Ο Αμερικανικός Επανάστασης διατάραξε το εμπόριο, κατέστρεψε περιουσία και οδήγησε στην απώλεια των βρετανικών επιχορηγήσεων ινδίκου. Μετά τον πόλεμο, το βαμβάκι θα ξεφεύγει σταδιακά τόσο το ρύζι όσο και το ινδίκο, αλλά το φυτευτικό-σκλαβωτικό σύμπλεγμα παρέμεινε μέχρι το 1865.
Η αποικιακή οικονομία της Νότιας Καρολίνας στα τέλη του 18ου αιώνα ήταν θαύμα κερδοφορίας—και μνημείο ανθρώπινου θλίψης.
