Οι Τσόκταυ αγαπούσαν τη ζωή στη Μισισίπι; Όχι—Απομακρυσμός και Πείρα

Οι Τσόκταυ δεν «αγαπούσαν» τη ζωή στη Μισισίπι μετά τη δεκαετία του 1830. Η παρουσία τους εκεί οφείλεται στην αναγκαστική εθνολογική καθαρισμός, όχι στην επιλογή.

Το Μονοπάτι των Δακρύων (1831–1833)

• Σύμβαση του Dancing Rabbit Creek (1830): Οι Τσόκταυ παρέδωσαν 11 εκατ. εκτάρια στη Μισισίπι/Αλάμπαμα υπό πίεση (Νόμος Απομάκρυνσης Ινδιάνων του Άντρεν Τζάκσον).
• Απομάκρυνση: ~15.000–20.000 Τσόκταυ έβγαλαν βαδίζοντας 500+ μίλια στην Ινδιανική Εδαφική Περιοχή (Οκλαχόμα) σε βίαιες χειμερινές συνθήκες.
• Θάνατοι: 2.500–6.000+ πέθαναν (έκθεση, ασθένειες, λιμός, εξάντληση). Πρώτη από τις «Πέντε Πολιτισμένες Φυλές» που απομακρύνθηκαν.

Ζωή στη Μισισίπι για Όσους Έμειναν

• ~5.000–6.000 έμειναν (Άρθρο 14 επέτρεπε εκχωρήσεις γης αν γινόταν πολίτες ΗΠΑ).
• Αντιμετώπισαν 騷擾, απάτη γης, βία, νομική διάκριση από λευκούς κατα colons/speculators.
• Οι περισσότεροι έχασαν τις εκχωρήσεις μέσα σε δεκαετίες. Οι επιζήσαντες έγιναν μετόχοι/ενοίκιοι γεωργοί.

Σύμβαση του 1837 & Τελικός Απομάκρυνση

Οι υπόλοιποι Τσόκταυ παρέδωσαν τις τελευταίες γης στη Μισισίπι, εξασφαλίζοντας την απομάκρυνση στην Οκλαχόμα. Το Μισισσιπιανό Κομμάτι των Ινδιάνων Τσόκταυ (ομοσπονδιακά αναγνωρισμένο το 1945) καταγόταν από εκείνους που ξέφυγαν από την απομάκρυνση ή επέστρεψαν—όχι από εθελοντική παραμονή.

Η πατρίδα των Τσόκταυ ήταν η ανατολική Μισισίπι/δυτική Αλάμπαμα. Η Μισισίπι γινόταν τόπος τραύματος, απώλειας και αντίστασης—όχι προτίμησης.