Ο Μεσολιθικός («Μέση Λιθική Εποχή») είδε τους ανθρώπους να προσαρμόζονται σε μετα-παγετωνικά περιβάλλοντα με ποικίλες στρατηγικές:
Μικρότερα θήραμα από Παλεολιθικό: ελάφια, δορκάδες, άγριοι χοίροι, αύροχς, κάστωρες, υδατίνη. Τοξεύματα/βέλη (μικρολίθια), δοκάρια, παγίδες, σκύλοι. Sezonικά ωθήματα.
Κρίσιμα κοντά σε ακτές, ποτάμια, λίμνες. Δίκτυα (κόκκαλες/κέρατα μετρητές), αλιευτικά φράγματα, παγίδες, αγκίστρια, αρπαγές, δοκάρια. Χέλια, σαλμός, πστροφά, γάτι, μαλάκια. Διατήρηση: καπνισμός, στεγνασμός, ζύμωση.
Καρύδια (φουντούκια—σταςίμων), βάκκαλια, ρίζες, κονδύλια, θαλάσσια φύτα, μανιτάρια, αυγά. Συστηματική επεξεργασία (φούρνοι ψησίματος για καρύδια).
Μίδενα (σωρούς κογχυλίων) δείχνουν μαζική κατανάλωση οστρείων, μύδων, καρδιδίων, πατελλών. Ετήσια πρωτεΐνη.
Οχι πλήρης γεωργία, αλλά: μεταφύτευση χρήσιμων φυτών, κάψιμο για ενθάρρυνση βλάστησης, προστασία άγριων κοιλάδων, σπορά μαζευμένων σπόρων. Προ-καλλιεργητική καλλιέργεια (σίκαλη στο Abu Hureyra ~11.000 π.Χ.).
Οψιδιανός, ηλεκτρον, κογχύλια, χρώματα, τελειωμένα εργαλεία κινούνταν 100s χλμ—κοινωνικά δίκτυα αντισταθμίζουν τοπική έλλειψη.
Αυτή η ευελιξία επέτρεψε πληθυσμιακό αύξηση και καθισμάτιση, θεμελιώνοντας τη νεολιθική γεωργία.
