Η δεκαετία του 1990 μετέτρεψε τη Νότια Κορέα από αυταρχικό κράτος σε ζωντανή δημοκρατία και παγκόσμιο πολιτισμικό δυναμικό. Το καίριο στιγμιόтип της δεκαετίας ήρθε το 1992 όταν ο Ρο Τέ-ου κέρδισε τις πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές από το 1971, τερματίζοντας δεκαετιές στρατιωτικής υποστηριζόμενης αρχής και ικανοποιώντας τις απαιτήσεις των μαζικών διαδηλώσεων Ιούνιος 1987 για δημοκρατία.
Η κυβέρνηση του Ρο (1993-1998) θεμελίωσε δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις: τα αντιπολιτευτικά κόμματα λειτούργησαν ελεύθερα, η λογοκρισία τέλησε, και οι πολιτικοκοινωνικές οργανώσεις ανθράξαν. Ο διάδοχός του, Κιμ Γιουν-σαμ (1993-1998), έγινε ο πρώτος πολιτικός πρόεδρος μετά από τριάντα χρόνια και εκκίνησε μεταρρυθμίσεις κατά της διαφθοράς στοχεύοντας τα τσαεμπόλ (οικογενειακά σύμπλεγματα) και τα πολιτικά ταμεία "μαύρων χρημάτων".
Τα πρώιμα 1990 συνέχισαν το "Θαύμα στον Ποταμό Hàn"—ετησίως αύξηση ΑΕΠ 7-9%, στηριζόμενη σε ηλεκτρονικά, ναυπηγικά, αυτοκινητοβιομηχανικές εξαγωγές. Samsung, Hyundai και LG αναδύθηκαν ως παγκόσμιες μάρκες. Αλλά η Ασιατική Χρηματοοικονομική Κρίση 1997 κατέστρεψε την οικονομία, απαιτώντας $58 δισ. δολάρια βοήθεια από το ΔΝΤ και επιβάλλοντα đauνια αναδιάρθρωση. Η κρίση διαμόρφωσε μόνιμα τον χρηματοοικονομικό τομέα και την εταιρική διακυβέρνηση της Κορέας.
Μέσα στην οικονομική ταραχή, ο κορεατικός λαϊκός πολιτισμός άρχισε την παγκόσμια ανάβασή του. Σιο Τάιτζι και Boys επανάσταξαν το Κ-ποπ το 1992, συνδυάζοντας δυτικά είδη με κορεατικά στίχοι. Σειρές όπως What Is Love? (1997) και Stars in My Heart (1998) ξέσπασαν το πρώτο "Κορεατικό Κύμα" στην Ασία. Ταινίες όπως Shiri (1999) απέδειξαν ότι το κορεατικό κινηματογράφος μπορεί να ανταγωνιστεί διεθνώς.
Ο πρόεδρος Κιμ Ντε-τσουνγκ (1998-2003) εκκίνησε την "Πολιτική Ηλιοφάνειας" αφοσίωσης, που κορυφώθηκε στην ιστορική 2000 Διακορéenne Κορυφοσυνάντηση στην Πιονγγιάνγ—η πρώτη συνάντηση ηγετών των χωρισμένων Κορειών. Η πολιτική κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης στον Κιμ και θεμέλιωσε οικogeneιακές συναντήσεις, οικονομικά προγράμματα συνεργασίας και ένα θραύσιμο διπλωματικό κανάλι που παραμένει σήμερα.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, η Νότια Κορέα είχε ανακατασκευάσει τον εαυτό της: δημοκρατική, παγκοσμίως συνδεδεμένη, πολιτισμικά επηρεαστική και οικονομικά ανθεκτική—παρά τις σφαγίδες της κρίσης ΔΝΤ.
