Η εξέγερση των σκλάβων του ποταμού Στόνο, που ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 1739, στέκεται ως μια από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές εξεγέρσεις σκλάβων στις βρετανικές βορειοαμερικανικές κολωνίες. Γεγονός στην επαρχία Νότια Καρολίνα, η αναστασία ήταν драματικό αίτημα εναντίον της βίαιας θεσμού της σκλαβιάς και στείλαν σοκ στον κολονιακό θεσμό.
Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου, μια ομάδα σκλάβων από τη μεγάλη φυτείες ινδικό του Χιού Μπράιαν κοντά στο ποτάμι Στόνο—κοντά στη σύγχρονη Τσάρλεστον—συγκεντρώθηκαν και αποφάσισαν να ανταμυνθούν στις καταπιεστικές τους συνθήκες. Ηγούμενοι από έναν σκλάβο που λέγατο Κάτο, οι επαναστάτες εξαρπάξαν όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυροβόλων, από τα αποθήκια της φυτείας και άρχισαν μια απόπειρα μαρς νότια προς την Ισπανική Φλορίδα. Ελπίζαν να βρουν καταφύγιο και υποστήριξη υπό την ισπανική κυριαρχία, η οποία είχε προσφέρει ελευθερία στους φυγάδες από βρετανικές κολωνίες.
Καθώς οι επαναστάτες κινούνταν κατά langs του ποταμού, οι αριθμοί τους αυξήθηκαν καθώς σκλάβοι από γειτονικές φυτείες ενωμένον στην υπόθεση. Η αυξανόμενη δύναμη επιτέθηκε και κάψαμε πολλές φυτείες, σκοτώνοντας έναν αριθμό λευκών ιδιοκτητών φυτειών και επιτηρητών. Η βία προκάλεσε εκτεταμένο τρόμο στο λευκό πληθυσμό, προκαλώντας άμεση και μαζική κινητοποίηση της κολονιακής milijίτσας.
Ο πολεμάρχης Τζον Μπαρνγουэл ηγήθηκε μιας milijίτσας αρκετών εκατ. ανδρών σε καταδίωξη. Μετά από εβδομάδες μαχών, η εξέγερση κατακλύστηκε. Δεκάδες επαναστάτες σκοτώθηκαν στα συντριβάνια, και πολλοί συλληφθέντες συμμετέχοντες εκτελέσθηκαν. Στα αποτελέσματα της εξέγερσης, η Νότια Καρολίνα ηành σκληρότερους κώδικες σκλάβων, αυξήσεις πατρούλες και ανεφόδισαν τους ελέγχους πάνω στο σκλαβωμένο πληθυσμό για να αποτρέψει μελλοντικές επαναστασεις.
Αν και απέτυχε στο άμεσο της στόχο, η Επανάσταση Στόνο παραμένει ορόσημο γεγονός στην ιστορία της αμερικανικής σκλαβιάς. Έδειξε την βαθιά ανθεκτικότητα και αποφασιστικότητα των σκλαβωμένων Αφρικανών να αντισταθούν στην καταπίεση και να要求σουν την ελευθερία τους. Η επανάσταση συνεισέφερε επίσης στην αυξανόμενη συνείδηση της εγγενούς αστάθειας και βίαιας της συστηματικής σκλαβιάς, προκατασκεύαζοντας την μακρά μάχη για την απελευθέρωση που θα ακολουθούσε.
