Η επιφανειακή θερμοκρασία θαλάσσης (SST) οδηγεί τον καιρό, το κλίμα, και τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Κυβερνάται από επτά αλληλεπιδρούντες παράγοντες:
Μέγιστη στην ισημερινή (κατευθείαν ήλιος όλο το χρόνο), ελάχιστη στους πόλους (πλάγιος/απουσιάζων ήλιος). Δημιουργεί τη θεμελιώδη μεριδιανή κλίση.
Χαμηλά σύννεφα αντανακλούν κομμάτια ακτινοβολίας → ψυχρότερο SST. Υψηλά σύννεφα κλείδουν μακρά κύματα → θερμότερο SST. Καθαρό εφέ εξαρτάται από τύπος, ύψος, και ημερήσιο κύκλο.
Το νερό τήξης σχηματίζει χαμηλής πυκνότητας, ψυχρό επιφανειακό στρώμα που εμποδίζει ανάμυση, παγιδεύοντας θερμότητα κάτω αλλά κρατώντας την επιφάνεια ψυχρή. Κρίσιμο στην Αρκτική, Νότιο Ωκεανό, φιόρδ Γκρενλανδίας.
Μεγάλες έκρηξεις (Πινατούμπο 1991, Ταμπορα 1815) εγχέουν σουλφατικά αερολύματα → παγκόσμιο σκιμάσιν → ψύξη SST για 1–3 χρόνια. Ανιχνεύσιμα σε παλαιοκλιματικά αρχεία.
CO₂, CH₄, N₂O παγιδεύουν εξερχόμενη μακρά κύματα → ωκεανός απορροφά >90% υπερβάλλουσας θερμότητας. SST αυξήθηκε ~0,9°C από 1850· επιταχύνεται. Καταδιώκει θαλάσσιες καύσωνες, λευκαίνωσης κοραλλιών, έντασης κυκλόνων.
Αυτοί οι παράγοντες μη γραμμικά αλληλεπιδρούν: π.χ., θέρμανση ενισχύει στρωματοποίηση → μειώνει αναρρίχηση → περαιτέρω θέρμανση επιφάνειας. Μοντέλα (CMIP6) ενσωματώνουν όλα για προβολή μελλοντικών μοτίβων SST.
Η κατανόηση των οχημάτων SST είναι ουσιώδης για πρόβλεψη καιρού, διαχείριση αλιείας, πρόβλεψη κυκλόνων, και κλιματική πολιτική.