Αντίθετα με αυτό που η intuition μπορεί να υποδηλώνει, οι παγετώνες δεν καταθέτουν σημαντικά ωκεανικά αμμολίθια στην ξηρά. Ενώ αυτά τα τεράστια υδατώδη πάγου μπορούν να μεταφέρουν και να απελευθερώσουν μικρές ποσότητες ψάμμου—συμπεριλαμβανομένου «παγετωνικού άλευρου» (λεπτότατα εδαφωμένο πετρώμα)—η κλιμακωμένη αμμολιθική κατάθεση απαιτεί συνεχή, τοπικοποιημένη αλληλεπίδραση mezi πάγος και ακτογραμμή που οι παγετώνες σπάνια παρέχουν.
Οι παγετώνες και οι παγετωνικές κάλυψες που τερματίζουν στην ξηρά ή είναι εδαφισμένες στις ηπειρωτικές πλατύς είναι οι πρωτεύοντες παράγοντες παγετωνικής αμμολιθικής κατάθεσης στην ξηρά. Καθώς προχωρούν και υποχωρούν, ωθούν, μεταφέρουν, και καταθέτουν τεράστιες ποσότητεςTill, outwash, και erratics—σχηματίζοντας μωραίνες, drumlins, και άλλα παγετωνικά χαρακτηριστικά. Η συνεχής επαφή τους με το υπόστρωμα επιτρέπει συνεχή μεταφορά αμμολίθων.
Οι παγετώνες, από την άλλη πλευρά, αποκόβονται από παγετώνες και πλωτείουν ελεύθερα. Οποιοδήποτε αμμολίθος μεταφέρουν—συνήθως ενσωματωμένο κατά τη χερσαία πορεία του παγετώνα—απελευθερώνεται σταδιακά καθώς τοπωθούν στη θάλασσα. Αυτό δημιουργεί παγετών-μεταφερόμενα αμμολίθια στον ωκεανικό πάτο, όχι χερσαίες καταθέσεις. Ακτογραμμική κατάθεση συμβαίνει μόνο όταν οι παγετώνες εδαφίζονται σε ρηχά νερά κοντά στη costa, μια σχετικά μικρή και τοπική διαδικασία.
Παράδοξα, τα αμμολίθια που οι παγετώνες καταθέτουν στον βυθό είναι ανεκτίμητα για την επιστήμη. Στρώσεις παγετών-μεταφερόμενων αμμολιθίων σε θαλάσσια σωλήνους αποκαλύπτουν παρελθόμενες τροχιές παγετώνων, μοτίβα τόπωσης, και κλιματικές συνθήκες—παρέχοντας κρίσιμα δεδομένα για την κατανόηση παγετωνικών κύκλων και αλλαγών ωκεανικής κυκλοφορίας.
Έτσι, ενώ οι παγετώνες είναι φανταστικοί παράγοντες θαλάσσιων αμμολιθικής μεταφοράς, δεν είναι σημαντικοί χτιστές χερσαϊκών παγετωνικών τοπίων. Αυτός ο ρόλος ανήκει στους μητρικούς τους παγετώνες και παγετωνικές κάλυψες, των οποίων η αργή, εδαφική πρόοδος και υποχώρηση γράφει το γεωλογικό αρχείο στην ξηρά.
