Ο βαθύς ωκεανός είναι ένα από τα πιο ακραία περιβάλλοντα της Γης. Όσο αυξάνεται το βάθος, η φθορύτητα και η ποικιλότητα θαλάσσιων οργανισμών μειώνεται 급격ως λόγω διαφόρων αλληλεπιδρούντων παραγόντων:
Το φως του ηλίου διαπερνά μόνο τα ανώτερα ~200 μέτρα (euphotic zone). Κάτω από αυτό, αιώνιο σκοτάδι σταματά τη φωτοσύνθεση, εξαλείψοντας τη βάση των περισσότερων τροφικών δικτύων.
Η πίεση αυξάνεται κατά ~1 ατμ κάθε 10 μέτρα. Στις αβυσσαλείς βάθη (4.000–6.000 m), οι πίεις ξεπερνάνε τις 400 ατμ, απαιτώντας εξειδικευμένες βιοχημικές και δομικές προσαρμογές.
Τα βαθιά νερά κυμαίνονται στα 0–4°C. Το κρύο επιβραδύνει μεταβολή, ανάπτυξη, και αναπαραγωγή, περιορίζοντας τη διαθεσιμότητα ενέργειας.
Χωρίς πρωτογενή παραγωγή, οι βαθύθαλασσινός οργανισμοί βασίζονται στη «θαλάσσια χιόνι» (οργανικά απολείμματα που καταρρέουν από πάνω) ή χημιοσυνθετικά οικοσυστήματα (υδροθερμικά φιάλια, ψυχρές διαρροές). Η τροφή είναι σπάνια και κατακερματισμένη.
Υψηλή αλμυρότητα, χαμηλό οξυγόνο, και τοξικά ενώσεις όπως θειικό υδρογόνιο περαιτέρω περιορίζουν την κατανομή.
Παρά αυτά τα εμπόδια, εξειδικευμένα ζώα ευδοκιμούν: βαθύθαλασσινά ψάρια, γίγαντες isopods, σωλήνες, βρυκόλακες μύδι, και μυριάδες μικροβιακές κοινότητες. Οι προσαρμογές τους—βιοφωτισμός, πίεση-σταθερά ένζυμα, αργή μεταβολή—αποδεικνύουν την εξελικτική ingenuity.
