Πώς η Ιαπωνία αποφύγει τη Μεγάλη Κρίση: Στρατιωτικές δαπάνες & εμπορική μόνωση

Δύο παράγοντες άσπριξαν την Ιαπωνία από το χειρότερο της παγκόσμιας κρίσης της δεκαετίας του 1930:

1. Στρατιωτική επεκτεινότητα: Επιθετική κατάκτηση της Μαντσούριας (1931) και της Κίνας (1937) διέκινε τη βαρύ βιομηχανία, δημιούργησε αιχμαλώτιστικές αγορές και εξασφάλισε πρώτες ύλες (άνθρακας, σίδηρος, σόγια). Οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοξεύτηκαν από 15% σε ~70% του προϋπολογισμού.
2. Περιορισμένη εμπορική εξάρτηση: Η οικονομία της Ιαπωνίας ήταν λιγότερο ενσωματωμένη στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό/εμπορικό σύστημα από τις ΗΠΑ ή την ΗΒ. Υψηλά τέλη, ελεγχόμενες από zaibatsu εσωτερικές αγορές, και κρατικά κατευθυνόμενο πιστωτικό σύστημα την μόνωσαν από την κατάρρευση της διεθνούς ζήτησης και πίστεως.

Αυτή η «διάφυγα» ήρθε με φρικτό ανθρώπινο κόστος στην Ασία και οδήγησε σε συνολικό πόλεμο.