Η πελαγική ζώνη—η τεράστια στήλη νερού μακριά από ακτογραμμές και θάλασσα βουνό—αντιμετωπίζει εκτεταμένες ανθρώπινες πιέσεις.
Βιομηχανικά στόλοι στοχεύουν τόνος, ξιφιούχους, γαλεούς, ψάρια fourrage. Πολλά stocks υπερεκμεταλλεύονται ή έχουν καταρρεύσει. Διαταράσσουν τροφικά δίκτυα· αφαιρούν κορυφαίους хищτικούς.
Μη-στόχευση άλωσης: θαλάσσια πουλιά (διαοντιάδες, πετρέλες), θαλασσινές χελώνες, θαλάσσια θηλαστικά, γαλεούς, νεαρά ψάρια. Μακρά λύραι, περικλιστικά δίκτυα, γρίφους είναι κύριοι αιτιώδεις. Εκατομμύρια θυμίζονται ετησίως.
Μακρο- και μικροπλαστικά συσσωρεύονται στους γίρους (Μέγαστ Νησί Πλαστικού Ειρηνικού). Κατάποση, παγίδευση, τοξική διάλυση, φορέας εισβαλλομένων ειδών. Επηρεάζει όλα τα θρεπτικά επίπεδα.
Διαρροές (Deepwater Horizon), χρόνιος απορροή (ΠΑΥ, βαρέα μέταλλα), θόρυβος (σεισμικές έρευνες, ναυτιλία) διαταράσσουν φυσιολογία, συμπεριφορά, επικοινωνία.
Πολυμεταλλικές νODULES, κρούστες, θειώδεις στοχεύονται. Πηνιώδεις νεφέλες, καταστροφή habitat, ριζικότητα για κακώς κατανοημένα οικοσυστήματα.
Συγκρούσεις (φάλαινες), θόρυβος, βαλάστ νερό εισβάλλοντα είδη, εκπομπές (SOx, NOx, CO₂).
Το πλεονέκτημα της πελαγικής ζώνης είναι υψηλά θαλάσσια (ABNJ)—έξω από εθνική δικαιοδοσία. Σύμβαση BBNJ ООН (2023) στοχεύει στην προστασία βιοποικιλότητας, αλλά η εφαρμογή παραμένει αδύναμη.
Οι συνεπείς επιπτώσεις απειλούν το μεγαλύτερο habitat του πλανήτη και τις κλιματιστικές του λειτουργίες ρύθμισης.