Ο Ατλαντικός Ωκεανός διεκδικεί τις υψηλότερες παλιορροές του κόσμου — συγκεκριμένα στον Κόλπο του Φάντυ (Νέα Σκοτία/Νέο Μπρουνσβικ), όπου η παλιορροϊκή διαφορά φτάνει τα 16,3 μέτρα (53,5 πόδια). Η μέγιστη παλιορροϊκή διαφορά του Ειρηνικού Ωκεανού είναι περίπου 2 μέτρα (6,6 πόδια).
Αντηχητικότητα λεκάνης: Το μήκος (~270 χλμ) και το σχήμα του Κόλπου του Φάντυ δημιουργούν σχεδόν τέλεια τετarto-κυματομορφική αντηχητικότητα με τη 12,4ωρη ημιημερήσια περίοδο παλιορροής του Ατλαντικού. Κάθε εισερχόμενη παλιορροή ενισχύει την στάσιμη κύμα.
Γεωμετρία λάβυρινθου: Ο κόλπος στενεύει και ρηχήνει δραματικά, συγκεντρώνοντας την παλιορροϊκή ενέργεια σε μειούμενο διαγώνιο τμῆμα.
Οι παλιορροές του Ειρηνικού είναι γενικώς μικτές (δύο ανίσες πλειασμοί/χαμηλώσεις ημερησίως) με μικρότερες διακυμάνσεις. Υπάρχουν εξαιρέσεις: Κορεάς Ιντσεόν (~10μ), Αργεντινή Παταγονική ακτή (~10μ), αλλά είναι τοπικές ενισχύσεις, όχι αντηχητικότητα λεκάνης.
Οι ακραίες παλιορροές του Φάντυ δημιουργούν μοναδικά οικοσυστήματα (πηλοβόλους, αλυκές λιβάδες), επιτρέπουν παλιορροϊκή ενέργεια (Σταθμός Παραγωγής Annapolis Royal) και απαιτούν εξειδικευμένη ναυσιπλοΐα. Οι μετριόφρονες παλιορροές του Ειρηνικού απλοποιούν την ακτοπλοϊκή μηχανική αλλά προσφέρουν λιγότερο δυναμικό ανανεώσιμης ενέργειας.
Η γεωμετρία λεκάνης — όχι η ταυτότητα ωκεανού — καθορίζει τα ακραία παλιορροικά φαινόμενα. Ο Ατλαντικός συμβαίνει να φιλοξενεί τις αντηχητικές λεκάνες που ενισχύουν τις παλιορροές σε παγκόσμια ρεκόρ.
