Μεταξύ 1769 και 1823, ισπανικοί Φραγκισκάνους μισσιονάριους ίδρυσαν 21 μισσιόν κατά μήκος της ακτής της Άλτα Καλοφόρνιας, από Σαν Ντιέγο έως Σονόμα. Ήταν η προπομπούρα της βόρειας στρατηγικής της Ισπανίας: διεκδίκηση εδαφούς, μετατροπή θηλυκών λαών, δημιουργία αυτοαποδοτικών γεωργικών κοινοτήτων πιστών στην Αυτοκρατορία.
Κάθε μισσιόν κεντρωνόταν σε έναν ναό, περικυκλωμένο από εργαστήρια, αποθήκες, στρατιωτικά καταστήματα (presidio), και εκτεταμένα έδαφη εργαζόμενα από θηλυκούς Καλιφορνιακούς νεοφώτιστες — συχνά υποχρεωτικά μετατεθειμένοι, υποκειμένοι σε ευρωπαϊκές ασθένειες, καθεστώς εργασίας και πολιτισμική καταστολή. Καλλιέργειες: σίτος, κριθάρι, καλαμπόκι, σταφύλια, ελιές. Ζώα: βόιδες, πρόβατα, άλογα. Βιομηχανίες: δερμάτινα, υφαντικά, οινοποιία, σιδηρουργεία.
Χουνίπερο Σέρα ίδρυσε τα πρώτα εννέα (Σαν Ντιέγο ντε Αλακάλα έως Σαν Μπουενβεντούρα). Φερμίν Λασουέν πρόσθεσε εννέα ακόμα. Μαριάνο Παγεράς και άλλοι ολοκλήρωσαν την αλυσίδα.
Σακλεροποιημένα από τη Μεξικό (1834), τα εδάφη μισσιόν γίνησαν τσέντρα. Θηλυκοί πληθυσμοί κατέστρεψαν — από ~300.000 προ-επαφής έως ~15.000 το 1900. Σήμερα, τα μισσιόν είναι πάρκα πολιτείας, ναοί και αμφισβητούμενα σημεία μνήμης: σύμβολα πίστης και αποικιοκρατίας, αρχιτεκτονικής και διαγραφής.
