Ο αριθμός αναγνωρισμένων ωκεανών εξαρτάται από το αν ακολουθείτε παραδοσιακή ή σύγχρονη ταξινόμηση. Ιστορικά, τέσσερις ωκεανοί διδάσκονταν: Ειρηνικός (165εκ. χλμ², ανάμεσα στις Αμερικές και Ασία/Αυστραλία), Ατλαντικός (106εκ. χλμ², ανάμεσα στις Αμερικές και Ευρώπη/Αφρική), Ινδικός (73εκ. χλμ², ανάμεσα στην Αφρική, Ασία, Αυστραλία), και Αρκτικός (14εκ. χλμ², γύρω από Βόρειο Πόλο).
Το 2000, ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός (IHO) πρότεινε πέμπτο ωκεανό: τον Νότιο Ωκεανό (20εκ. χλμ²), που περικυκλώνει την Ανταρκτική νότια του 60°Β γεωγραφικού πλάτους. Ορίζεται από το Ανταρκτικό Κυκλικό Ρεύμα—το ισχυρότερο ρεύμα του κόσμου— και διακριτές μάζες νερού/οικοσυστήματα, αναγνωρίζεται από NOAA, National Geographic και πολλούς επιστήμονες.
Ωστόσο, ο ορισμός IHO 2000 παραμένει μη ψηφισμένος από όλα τα κράτη μέλη λόγω διαφωνιών ονοματολογίας (π.χ. "Νότιος Ωκεανός" vs. "Ανταρκτικός Ωκεανός") και διαφορών ορίων. Μερικές χώρες και βιβλία διατηρούν το μοντέλο τεσσάρων ωκεανών. Η διακριτική κυκλοφορία, βιολογία (τροφικό δίκτυο βασισμένο στο ανταρκτικό κρίλ) και κλιματικός ρόλος (άνθρακας/θερμότητα) του Νοτίου Ωκεανού υποστηρίζουν τη διαχωρισμό του.
Πρακτικά, το μοντέλο πέντε ωκεανών αντανακλά καλύτερα την ωκεανογραφική πραγματικότητα: ο Νότιος Ωκεανός είναι δυναμικά διακριτός από τις νότιες επεκτάσεις του Ειρηνικού, Ατλαντικού και Ινδικού Ωκεανού. Καθώς η κλιματική έρευνα τονίζει τον υπερβολικό του ρόλο στην παγκόσμια απορρόφηση θερμότητας/άνθρακα, το πλαίσιο πέντε ωκεανών κερδίζει έδαφος. και οι δύο ταξινομήσεις συνυπάρχουν—το πλαίσιο καθορίζει ποιο είναι κατάλληλο.
