Όταν οι επιστήμονες μιλούν για «πτώσεις στον ωκεανό», δεν αναφέρονται σε βροχή ή χιόνι. Αντίθετα, αναφέρονται στη κατάθεση σωματιδίων από τη στήλη νερού στο βυθό της θάλασσας — μια συνεχής «θαλάσσια χιόνι» που χτίζει στρώματα καταστρώματος σε χιλιετίες.
Σύμπλεγμα νεκρού πλανκτόν, κοπριών και οργανικών αποβλήτων καταδύει αργά, ομαδοποιούμενος σε μεγαλύτερα φύλλα. Αυτό το «χιόνι» τρέφει τις βαθύς θαλάσσιες οικοσυστήμες και δημιουργεί οργανικά πλούσια καταστρώματα.
Σκόνη βράχου, άργιλος και άμμος εισέρχονται μέσω ποταμών, κατεrosion ακτών και ηφαιστειακής τέφρας. Οι ρεύματα τα μεταφέρουν· καταθέτονται ως χερσαία καταστρώματα.
Μικροσκοπικά καβουράκια φοραμινιφέρων, διατομών και κοκκολιθοφόρων βρέχουν όταν τα οργανισμοί πεθαίνουν, δημιουργώντας θειώδη ή πυριτικά ιλύες.
Διαλυμένα μεταλλεύματα (π.χ. νODULES μανδραγόρας, φωσφόρια) κρυσταλλίζονται απευθείας από το θαλάσσιο νερό λόγω αλλαγών θερμοκρασίας, πίεσης ή χημείας.
Αυτή η ροή σωματιδίων οδηγεί τον κύκλο του άνθρακα, αποσυνθέτει CO2, διατηρεί απολίθωμα αρχεία και διαμορφώνει την τοπογραφία του βυθού. Διαφέρει από την ατμοσφαιρική πτώση αλλά είναι εξίσου ζωτικής σημασίας για τα συστήματα της Γης.
Την επόμενη φορά που ακούσετε «ωκεανική πτώση», σκεφτείτε γεωλογικές κλίμακες, όχι καιρικές προβλέψεις.
