Αν και η αλλαγή φέρνει ευκαιρίες, η ταχύτατα πολιτιστική διαταραχή απειλεί την ανθεκτικότητα των νησιωτών του Ειρηνικού.
Κοινωνική γαιοκτησία, αμοιβαιότητα, αρχηγική εξουσία, και πνευματική σύνδεση με γη/θάλασσα υπονομέζονται από ατομισμό, χρηματιστικές οικονομίες, και εισαγόμενες θρησκείες.
Γλώσσες χαμένοι (1.200+ Αουστρονήσιες γλώσσες, πολλές <1.000 ομιλητές). Παραδοσιακή ναυσιπλοΐα, τατουάζ, υφαίστρωση, προφορικές ιστορίες ξεφεύγουν χωρίς μετάδοση.
Φυλετικές ρόλοι, χρήση γης, αποφάσεις πόρων—συγκρούσεις μεταξύ έθιμου και εισαχθέντων νόμου/εκπαίδευσης δημιουργούν διαχωρισμούς κοινότητας.
Tabu/tapu (ιεροί περιορισμοί), περιστρεφόμενα καλλιέργειες, κοινωνικές αλιείες αντικαθίστανται από ανοιχτή πρόσβαση, εξαγωγική εξόρυξη → υποχώρηση ρεφ, απώλεια εδάφους.
Αγγλικά/Γαλλικά κυριαρχούν στα σχολεία, media, κυβέρνηση. Γλώσσα = σύστημα γνώσης; η απώλειά της αποκόπτει ταυτότητα και οικολογική σοφία.
Εισαγόμενα τρόφιμα (ρύζι, κονσέρβες κρέας) αντικαθιστούν τοπικά σταπλοί (ταρό, αρτοφρούτα, ψάρι). Αποστολές, βοήθεια, τουρισμός δημιουργούν ευαλωτότητα σε εξωτερικούς σοκ.
Διατροφική μετατόπιση → παχυσαρκία, διαβήτης, εκτακτικά NCDs. Παραδοσιακή ιατρική περιθωριοποιείται; πρόσβαση υγείας ανισή.
Νέοι ανάμεσα σε δύο κόσμους—απολία ανήκει, αυξανόμενη αυτοκτονία, χρήση ουσιών.
Ανάκαμψη πολιτισμού (γλώσσες nests, ναυτιλία renaissance, παραδοσιακή διακυβέρνηση) + βιώσιμη ανάπτυξη (τοπικά τρόφιμα, ανανεώσιμη ενέργεια, κοινωνικός τουρισμός) = ανθεκτικότητα. Οχι απόρριψη της μοντερνότητας, αλλά ριζική προσαρμογή.
