Ο βυθός του Βορείου Ειρηνικού Ωκεανού είναι κυριαρχημένος από αβυσσιακά πεδιάδα — τεράστια, επίπεδα, υφάλματα-καλυμμένα εξπανσέ στα 4.500-6.000 m βάθος. Καλύπτουν ~50% της λεκάνης, καθιστώντας τα τις εκτεταμένοτερες μοναδικές μορφές γης της Γης.
Τα ρεύματα θολούρας (συνοχικές-κατευθυνόμενες ροές υφάλματος) τρέχουν κατακερματικά στις ηπειρωτικές κλίσεις μέσω υποβρυχίων φαράγγων, καταθέτοντας βαθμολογημένα στρώματα (ακολουθίες Bouma) σε όλο το πεδίο. Η πελαγική βροχή (foraminifera, coccolithophores, διατομείς, πηλός) προσθέτει 1-5 mm/kyr. Αποτέλεσμα: λεία τοπογραφία (<100 m ανακλάσεις σε 100 χλμ).
Χαμηλή βιομάζα, υψηλή ποικιλότητα. Meiofauna (νηματώδεις, κοπηπόδες, κινορυνχίδες) κυριαρχούν αριθμούς. Macrofauna: Πολυχαίτες, ισοπόδες, αμφίποδες, ολουλουθριές (θαλασσιοσαλιγκάρια — «βυθισμοί»), ξενοφυόφορα (γίγαντες πρωτιστών, 10-20 χλμ). Megafauna: Ραττειλς (grenadiers), cusk-eels, tripod ψάρια, χταπόδια (Graneledone). Σκαβενζέρς στα whale falls.
Το αβυσσιακό πεδίο είναι η προεπιλεγμένη μορφή βυθού — το «background» στο οποίο όλα τα άλλα χαρακτηριστικά επιβάλλονται.
