Ο βρετανικός σχεδιασμός για να αποκοπήσει τη Νέα Αγγλία από τις υπόλοιπες αποικίες (1776–1777) είχε τρία κέρατα:
Η υπεροχή του Βασιλικού Ναυτικού επέτρεψε στενό αποκλεισμό από το Μέιν ως στο Κονέκτικατ, πνίγωνα την ναυτική εμπορία, την αλιεία και τα πλοία εφοδιασμού. Αυτό προκάλεσε ελλείψεις αλάτι, υφασμάτων, φαρμάκων και πυρομαχικών.
Ο Γενικός Μπουργκίν ηγήθηκε ~8.000 στρατιωτών νότια από το Κεμπέκ μέσω του λιμανιού Σαμπλέιν/ποταμού Χάντσον προς Αλμπάνυ, στοχεύοντας να συνδεθεί με τις δυνάμεις του Χάου από τη Νέα Υόρκη—φυσικά αποκόπτοντας τη Νέα Αγγλία.
Βρετανικές επιδρομές στην κοιλάδα Χάντσον και στην ακτή Νέας Τζέρσεϊ/Κονέκτικατ διέταραξαν τις ηπειρωτικές γραμμές εφοδιασμού και καταστρέψανε αποθήκες (π.χ. Ντάνμπερι, 1777).
Το Σαράτογα έπεισε τη Γαλλία να μπει ανοιχτά στον πόλεμο (1778), μετατρέποντας μια αποικιακή επανάσταση σε παγκόσμιο σύγκρουση. Ο σχεδιασμός απομόνωσης απέβη αντίθετα—ενώσαμε περισσότερο τις αποικίες και έφερε ισχυρούς συμμάχους.