Στον 18ο αιώνα, η Βρετανία ζήτησε φουρτούνα στην κατασκευή διωρυγών λόγω διαστρεβλωμένων παραγόντων:
Οι διώρυγες μετακινούσαν βαρέα εμπόρεια και σωρευτό υλικό πιο αποδοτικά και φθηνά από τα άλογα-συρμένα βαγόνια, συνδέοντας περιοχές και ενισχύοντας το εμπόριο.
Οι γεωργοί μπορούσαν να μεταφέρουν τα προϊόντα τους σε απομακρυσμένες αγορές σε μεγαλύτερες ποσότητες και χαμηλότερο κόστος, αυξάνοντας τα κέρδη.
Οι διώρυγες ήταν απαραίτητες για τη μεταφορά πρώτων υλών (άνθρακας, σιδηρούχο) στους εργοστάσια και των τελικών προϊόντων στις αγορές, τρέφοντας τη βιομηχανική ανάπτυξη.
Τα πολλοὺς πλοήγιμα ποταμούς και εκβολές της Βρετανίας παρείχαν φυσικό δίκτυο που οι διώρυγες μπορούσαν να συνδέσουν σε ολοκληρωμένο σύστημα.
Προόδοι στην τοπογράφηση, ατμο-σκαφικά ξεματιστικά και τεχνικές τοιχοποιίας επέτρεψαν μεγαλύτερες, ταχύτερες κατασκευές.
Κυβέρνηση, ιδιωτικές εταιρείες και πλούσιοι επενδύσαν εντατικά, ελκυσμένοι από οικονομικά αποδόσεις και βελτιωμένη υποδομή.
Αυτή η μανία δημιούργησε εκτεταμένο εσωτερικό ναυτιλιακό δίκτυο που μετέτρεψε το βρετανικό εμπόριο και τη βιομηχανία.
